De tijd

De tijd
die hier, als je goed luistert
traag verstomt, verstilt
niet meer duwt of trekt
de tijd die hier altijd al staat
als een zachte handdruk
van de eeuwigheid
de tijd van hier, van toen
van rulle aard en bloemenzaad
die nu neuriet onder de blad en
door het denken van de wind
blijf – het wordt hier toch nooit laat.

Een gedachte over “De tijd

  1. Ten tijde van de condeolance van Anton van Klooster, ouderlijk huis aan de Venenweg, tegenover Neeltje’s Hoeve, vroegen Stef v.d. Bergh ons af hoe het er in het paradijs uit zou zien. “Net zoals op de Kerklaan”, was onze conclusie.

Geef een reactie