Oog op Blaricum

18 mei 2017

Bram – mijn vriend, mijn Bammetje …

Filed under: dieren,leven — Oog op Blaricum @ 18:18

… de hond van Alita van Maison & Object,
die Bram, die me altijd zo amechtig waggelend tegemoet kwispelde,
zo lief, vol verhalen, zo oerzuiver, zo oud en geduldig, zo alles meebelevend – …

… zo onherroepelijk minder wordend, wegglijdend, stram, op – weggegaan.
Een aai, een laatste knuffel, een allerlaatste mensenwoef.
Wij mannen hadden op en bij het  grasveldje een goeie tijd samen, Bram. Bedankt.

7 Comments »

  1. Wat een mooie tijden kan je met jehond beleven,zo herkenbaar,zo verdrietig ook

    Comment by Frank Philips — 18 mei 2017 @ 18:29 | Beantwoorden

  2. Roerend, Peter! De mens is zo verbonden met heel de schepping, ook de dieren. ZIj zijn onze levensgenoten. Dat merken wij in onze vreugde, maar ook zo intens in ons verdriet

    Comment by Jan Rinzema — 18 mei 2017 @ 22:21 | Beantwoorden

  3. Ach God, de zoeterd ..
    Wat liefdevol geschreven, Peter. <3

    Comment by Ronald van Keekem — 19 mei 2017 @ 01:20 | Beantwoorden

  4. Onvoorwaardelijke trouw, dan val je stil.

    Comment by Leo Schiltmans — 19 mei 2017 @ 10:44 | Beantwoorden

  5. De liefde die een ‘huis’dier aan de mens geeft is onvoorwaardelijk.

    Comment by Ivor Hensbergen — 19 mei 2017 @ 12:56 | Beantwoorden

  6. Ook wij verloren een half jaar geleden onze Quita van veertien jaar! En bijna dagelijks noemen wij haar naam ivm een herinnering! Maar wat blijft is de onvoorwaardelijke trouw van zo n dier!!
    En daar wordt een mens zooo droevig van in deze tijd!

    Comment by Enny Bakker — 19 mei 2017 @ 16:25 | Beantwoorden

  7. Tranen in mijn ogen. Bram was echt een lieverd. Bram en mijn teckels mochten elkaar graag.
    Sterkte met dit verlies.

    Comment by Caroline Driessen — 20 mei 2017 @ 11:12 | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Powered by WordPress.com.

%d bloggers liken dit: