Iedereen predikt verbindingen, verbonden zijn
de kermispastoor, de museumdirecteur, de ster,
de goeroe, de makelaar, de Passion en het boek.
De mens slurpt hun preken met grote gulzigheid
door het wegvallen van het geloof, de grote verhalen,
de zuilen, het vertrouwen in wat dan ook, de hoop.
Niet verbonden zijn – niet verbonden wíllen zijn
is ongezellig, trieste eenzaamheid, een tekort,
of zelfs niet oké, de dreiging van een lone wolf.
Verbindingen – ze trekken de mens meer en meer
naar de oververbinding: social media, netwerken,
misleiding, stille dwang en vileine onderdrukking.
Verbindingen – in feite zijn het verplichtingen, of
geniepige dictaten die handen en gedachten binden,
de middelmaat maken, het unieke graag kleineren.
Erger nog: verbindingen hollen tere geesten uit,
laten meningen verdampen, maken mensen voos;
leiden tot hedonisme, consumentisme, massificatie.
Verbindingen zijn geen verrijkers maar verslavers;
terwijl zelfstandigheid en ongebondenheid zo lang
de mens bestaat basis zijn voor kracht en samengaan.
In alle tijden leeft de onverbondene rijk aan liefde,
wijsheid, mededogen; bescheiden met een kennen
en respecteren van de wereld – een geest in vrijheid.
Oog op Blaricum 