Gedicht

Je bent een werkelijkheid gaan dromen

in het bestaan dat niet te vermijden was.

Gesprekken voer je nu vaak met muren

aan de spiegel hangt een lach vol stof.

Als de bel gaat voel je altijd oude tranen,

als de wind vlaagt knijpt je keel zich dicht,

als je een mens ziet, denk je toch aan hem.

Was ik maar een vogel, dacht je gisteren

toen moest je glimlachen en nam je wijn.

‘s Avonds laat sloeg het herbeleven toe –

dat je jarenlang zijn mooiste leeuwin was

je plaats verloren had door dat dromen.

De leegte was gevolgd door diepe pijn

uitgekomen op een stille eenzaamheid.

Grijp de laatste zonnestraal, mijn lief –

de laatste! Er zit gewoon geluk aan vast.

Ontstijg wat jou nu knecht en ketent

sla af de angsten en die zwarte dromen

luister naar de lach die al eerder klonk.

Stijg op, word vogel en vlieg vrolijk naar

de tak bij de lach en koester je in de zon.