Berm kapen omdat ze schunnig zijn

Op onderstaande foto ziet u een stukje berm (krap 100 meter) van de Schapendrift, gezien vanaf het Tolhuisje richting Rust Wat. De illegaal geplaatste paaltjes zijn met een pijl aangegeven. In beeld komt zo enerzijds de wederrechtelijke toeëigening van bermen door aanwonenden (hetgeen veelvuldig in de gemeente (het gebied) plaatsvindt) en anderzijds het volstrekte tekort aan handhaving van de zijde van de gemeente (de organisatie).

Kennelijk zijn er maar weinigen die weten dat Blaricum ooit een beleid voorstond (en formeel nog steeds -staat) van ‘landelijke aanblik’ en dat daar bijhoort ‘ruwe bermen’. Dus niet van die groene gecultiveerde lapjes gras die zo kenmerkend zijn voor Brasschaat en 65+-resorts in Florida, en evenmin van die paaltjes met roodwitte linten die erg sterk doen denken aan de door ons allen zo verafschuwde dies ist mein Kaul-toeristen op het Zandvoortse strand.

Daar komt bij dat de bermen wel degelijk een veiligheidsvergrotende verkeersfunctie hebben. Ten eerste is het de plaats voor voetgangers, omdat er geen stoepen zijn. Moeten die dan steeds als volleerde hordenlopers over die linten heenjumpen, of om de paaltjes slalommen? Hoe moet dat met de rollatorbabes en met hun struise voorgangers – de Thaise oppasjes met de buggie waarin de oogappel van de carrière-najagende of vervelingverdrijvende oppasbotoxmevrouw? Ook hebben de bermen een uitstapfunctie voor autopassagiers en een parkeerfunctie. Niet lekker allemaal als je met slanke Chanel-nylonkuit of Pirelli-low profile-band op zo’n paaltje terechtkomt. Om maar te zwijgen over een Durexje in geval van spontane verkoudheid en zo …
Daarnaast dienen de bermen als uitwijkmogelijkheid in geval van (dreigend) malheur. Twee dikke vrachtwagens die elkaar op de Schapendrift tegenkomen laten een fietser of scoorter geen ruimte. Dus dan maar even de berm in? Ai, daar ligt nat want regelmatig besproeid gras, daar staan paaltjes, daar is lint gespannen.

Wat heel leerzaam is? Iemand aankijken die op zo’n Des Bouvrie-berm ten val is gekomen en zijn of haar gezicht heeft opengehaald aan zo’n paaltje. Als je dat een keertje hebt gezien, dan laat je het wel na om ten eigen genoegen, voor het eigen beschavingsideaal (de mens overwint de natuur) en voor de eigen territoriumdrift (voor mijn huis geen vreemdparkeerders) je aan een stukje openbare ruimte te vergrijpen.

De iets mildere drievoudige weg is: al die opklop-rotzooi weghalen, een gemeente die ook in deze veel steviger handhaaft en normale, lefrijke burgers die met ludieke burgelijke ongehoorzaamheid her en der een lint verwijderen, een paaltje omduwen, ’s even lekker-net-goed over dat overbeschaafde stukje golfbaangrasjes rijden dat immers helemaal niet van de aanwonende is, maar van ons allemaal. En ook van die kakhond van drie huizen verder.

Laten we lachen om een van die aanwonenden, die op de vraag waarom en waarvoor die paaltjes en dat bermgekaap nu zo nodig wezenwaren, antwoordde: ‘Omdat die kale bermen zo schunnig zijn.’ (…)
Ken uw gemeente, haar historie, haar beleid. En weet dat het eigenmachtig rotzooien met eigen en andermans rechten in de openbare ruimte niet alleen gevaarlijke nepbermen oplevert, maar ook iets zegt over de verschunniging van het burgerschap in de lokale samenleving.

Dan gloort daar ook weer de kolossale paradox die voor Blaricum zo bedreigend is: ze (…) komen hier wonen omdat het hier zo landelijk en mooi is en vervolgens gaan ze juist dat landelijke en dat mooie zó naar hun hand zetten dat het wordt weggedrukt, verpietert, verdwijnt…
Schapendrift.

Zwaluwenweg.

Vliegweg.

Een ‘schunnige’ berm, voldoet klaarblijkelijk niet aan het hedendaagse cosmetische ‘wij kunnen alles maken’-ideaal dat ook voor de natuur zou moeten gelden. Een ideaal dat in feite een nouveau riche-vorm is van microscopisch-kleine ego-zoekerij en knaagblaffende levensangst.