Boemboemdreun! Daar werd zomaar patskloing een container neergezet. Het ding kwam dan wel niet uit de lucht vallen, maar het plaatsingslawaai was er zeker naar. En de verrassing voor de buurt had ook wel iets ‘uit de lucht-vallerigs’, want niemand was geïnformeerd over het Mekka-achtige gevaarte. Niet over het wanneer, het waarom, noch over het vergund zijn.
Het was vlak voor de bouwvak en de container zou daarna dienst gaan doen als tijdelijke werkplaats en opslag voor een te renoveren huis aan de Molenveenweg. Nou, fijn. Maar waarom vlak voor de bouwvak geplaatst en niet vlak erna? En waarom voor de helft voor de woning van de 80-jarige buurvrouw geplaatst? Dag uitzicht, dag min of meer veilig de tuin uitgaan? En waarom geplaatst zonder enige markering, verlichting of waarschuwingsbord? Moet u maar met de baas bellen, zei de plaatser. Geen antwoord.
Voor zoiets is een gemeentelijke vergunning nodig, dat weet iedereen. Al leg je maar een steen of mep je een paaltje in de berm, dan ben je in feite voluit strafbaar. Want je eigent je een stukkie openbare ruimte toe en dat is these days very aso, zelfs in Blaricum. Tegenover Rust Wat weten ze daar alles (of niets?) van. Dus zo’n container half in de berm en half op straat, lekker groot en zwart en ’s nachts onverlicht, dat schreeuwt hoorbaar tot in Eemnes gewoonweg om een vergunning.
Nog maar ‘s de eigenaar van de container gebeld. Kan dat ding niet worden verplaatst? Nee, dat kost te veel. De gemeente gebeld. Ja, een vergunning is voor zoiets nodig. We weten niet of die is afgegeven, u wordt teruggebeld. Niet dus. De politie gebeld. Zelfde verhaal inclusief de aspecten van onveiligheid. Zelfde reactie (u wordt teruggebeld), zelfde vervolg – niet dus. Na een weekje of twee nog maar ’s de bel-sessie herhaald. Gemeente: u wordt teruggebeld. Niet dus. Politie: ja, de vergunning is afgegeven.
Ah! Nou, dat is de moeite van een retourreisje naar het BEL-kantoor wel waard. Een versfijne vergunning in levende lijve aanschouwen, wie wil dat niet?! Kopietjes mee terug nemen, aan de buurt geven, iedereen niet blij maar wel geïnformeerd. Ordung muss und soll sein.
De vervoeging via de centrale receptiebalie en het verkregen nummertje bij de desbetreffende afdeling leverde interessante informatie op: er is géén vergunning afgegeven.
Hoe zegt u? Eén? Nee, geen. Negen? Neehee…: GEEN.
Die politie toch…!
Nu dan toch eenmaal ter plekke zijnde de zaak nog maar eens uitgelegd. U wordt teruggebeld. Ogen die veel weg hebben van kleine kernbommenn doen wonderen: nee ja heus, we komen er écht op terug.
En dat geschiedde.
Daags na het bezoek laat de gemeente weten dat ‘er is vastgesteld dat de container geen gevaar is voor het verkeer en dat er derhalve geen vergunning nodig is’.
Hè, watte? ‘Er is vastgesteld’ (door wie, met welke deskundigheid?) is belangrijker dan wet- en regelgeving waar men zich elders in de gemeente en in andere gemeenten in dezelfde of vergelijkbare situaties wel aan houdt? Sonja Bakker heeft goeie diëten. Maar of onze broeken nou daardoor afzakten…?
Inmiddels heeft de buurt zich met een persoonlijk schrijven tot de burgemeester gewend.
Wordt vervolgd? Met terugbellen?
Oog op Blaricum 