Prettige vakantie (in eigen dorp)

Of je tikt 5000 euro af, besteedt 10 tot 15% van je vakantietijd aan wachten, reizen, wachten en reizen, je zit 14 dagen in een benauwd en ruzie-opwekkend appartement met uitzicht op een ander 20 verdiepingen tellend appartementengebouw waarvan je in de ramen vaag het strand ziet weerspiegeld dat vol ligt met cultuurarme en beschavingsloze, kankeropbouwende zonnebaders die hun katers uit hun knalrode of chocoladekleurige speklijven liggen weg te zweten, je eet in restaurantjes die variëren van best aardig tot driesterren-mestvaalt, ’s nachts kun je meegenieten van het monotoon bonkende feest- en paringsgedrag van je mede-vakantiegangers en als de laatste van hen om half zes ’s ochtends onder het schallen en lallen van ‘you never fuck alone’ te bed is geraakt, worden de straten beneden gevuld met het geraas van de vuiniswagens, de ratelende frisdrank- en bierleveranciers en de dreunende schoonmaakploegen, zodat jij om tien uur ’s ochtends op de ansichtkaarten-boulevard trillend van vermoeidheid een slappe koffie en een taaie croissant plus paracetamol naar binnen kunt werken.
Of je blijft in deze periode thuis, geniet van een werkelijk voortreffelijk zomertje, je kunt kiezen tussen de zon in de tuin of een gezellig terrasje met schaduw ergens in het dorp, de maaltijden die je maakt zijn onverminderd heerlijk, geen van je vrienden of vriendinnen hebben een SOA en je slaapt (soms met een van hen) in je heerlijke eigen bed in een doodstille wijk in een zichzelf terugvindend dorp, ontdaan van een groot gedeelte van de dagelijkse hysterie en grootdoenerig- en grootpoenerigheid. Rond vijf uur ’s ochtends word je even wakker door het dagelijkse en multitonale zonopkomstconcert dat gegeven wordt door een paar honderd in opperbeste stemming verkerende vogels en daarna kun je nog heerlijk een uurtje of drie ongestoord doorknorren. En je houdt 5000 euro over. Prettige vakantie!