… achter elkaar door, tien keer, vijftien keer, twintig, dertig keer, mijn God het houdt niet op, 35 keer, in elke zwarte wagen een dode, vrolijk op weg en toen vol doodsangst en onbegrip gestikt, verbrand, gevallen, gebroken, verbrijzeld, verpletterd, weer verbrand, beroofd, versleept, achteloos op een hoop gegooid en als ruilmiddel misbruikt in een walgelijk duel tussen de beschaving en de barbarij – en als je dan bedenkt dat dit zeven keer moet gebeuren en dat zeven keer 40 nóg niet alle 298 slachtoffers omvat, dan kun je alleen maar dof en bijna misselijk vaststellen dat je getuige bent van een verschrikkelijke rotbladzijde uit onze geschiedenis. En dat we handen moeten blijven uitsteken om mee te helpen dragen en te troosten.
Maartensdijk > Hollandsche Rading.
Oog op Blaricum 
Hart verscheuren…emotioneel.
LikeLike
Zoveel ellende, zoveel verdriet en pijn. Deze zonnige dag is inktzwart.
LikeLike
Mooi Peter. Zo is het.
LikeLike
voel precies het zelfde .
LikeLike
Ik vind dit geen prettig topic “oog”
LikeLike
Zojuist bladerde ik door krant van gisteravond en las tegelijk de site van die krant. Er brak iets in me, na een week. Ik zat te huilen.
Het massale, waar Peter over schrijft, dat doet breken.
LikeLike