Oog op Blaricum

26 januari 2017

Sonnet

Filed under: gedicht — Oog op Blaricum @ 10:29

Zo liefdevol de hond die kwispelt,
maar met de staart van grootmama
haar mond beroert tot dentaal drama
waardoor zij direct meer lispelt.

Zo zelfs dat het hoorbaar ritselt.
Vooral bij ’t eten van tomatensla
en zeker met wat harde koek als na
wordt er vaak een heel gebit gewisseld.

De hondenstaart is knap gedecoupeerd;
het zwiepen liep volledig uit de klauwen
en ook oma is zeer groots geopereerd
na advies Koni-kaken in te bouwen –
zodat het bij ’t eten nu veel beter veert
en zij voedsel binnensmonds kan kauwen.

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Powered by WordPress.com.

%d bloggers liken dit: