Oog op Blaricum

7 februari 2017

Gedicht

Filed under: gedicht — Oog op Blaricum @ 11:49

Misschien heeft hij het huis gezegd
dat hij nooit meer terug zou keren,
zijn bestaan niet verder moest onteren
verdoemd was hij tot een vuil gevecht.

Mogelijk heeft hij uren lopen huilen
zacht, zodat geen snik ’t huis ontschoot.
De merel die gans de dag concerten floot
moest niet zwijgen op zijn tree van twijgen.

Hopelijk heeft het huis zijn angst verzacht
en was het verdriet een iets gestold
toen – hij wist heel goed wat hij deed,
naast de deur haar gif naar binnen gleed.

Waarschijnlijk heeft de dood veel pijn gedaan
bevreesd, met kramp, wanhopigheid;
maar alles moet hem liever zijn geweest
dan te creperen als des vijands onderdaan.

Zeker triest te zien dat waar hij had gehoopt
op eeuwigheid vol vrede en tevredenheid –
in een dag dat huis van hem is weggesloopt.

3 Comments »

  1. Mooie ter nagedachtenis!

    Comment by Annelies van der Veen — 7 februari 2017 @ 12:17 | Beantwoorden

  2. Vanmorgen een dode spreeuw op de stoep. In de buurt van huis Oog.

    Comment by Adrie van Dam — 7 februari 2017 @ 14:09 | Beantwoorden

  3. RIP Dr. en mevrouw Catz (neem ik aan)

    Comment by Joyce Bergman — 7 februari 2017 @ 19:14 | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Powered by WordPress.com.

%d bloggers liken dit: