Oog op Blaricum

13 april 2018

Gedicht

Filed under: gedicht — Oog op Blaricum @ 16:22

Natuurlijk ben ik blij

dat je kip weer naar buiten mag

eendrachtig jullie ophokplicht volbracht.

Vervelend dat er dan heel mediterraan

een serieuze straaljager crasht en daardoor

heimwee door de broze Belgenlinie vlamt

– maar ja, wie voorzag deze diametraal

in de warmte van het Dionne Stax-journaal?

Net zo goed als die stijve Chinese eierleiders

die voor ons kalfsvlees hartelijk zijn ontdooierd

naast onze premierachtige – of veel liever zelfs.

Natuurlijker dan Herr Ross, of ‘de nieuwe jongen’

waarvan zelfs je kip net voldoende weer geneest

– hadden ze niet iets sterkers? Iets Syrischers?

 

Uiteindelijk komt het allemaal bloesemend rond

met hier een dode baby op het balkon, een kraker

aan het kruis en daar de Dom vijf jaar in de steigers.

Je ziet de lijn toch ook – dat snoer van metaforen:

het is de tijd die zwijgt en ritmisch rijgt en daarna

trekt en striemt en smoort tot verbazing berusting

en dan die zweem van avondmist vol oud verlangen

naar dat lege strand, met alleen jouw naakt, bezweet

en je ogen die de smalle voetstappen volgen

tot in de lome branding die steeds maar weer breed

tandenloos en mummelend de zee omslaat.

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Powered by WordPress.com.

%d bloggers liken dit: