Gedicht: Herrijzenis

Het schemert al wat jaren
maar bij de zwarte engelen
brandt het licht nog niet.
’t Geheugen zwaar te moede
ooit erewacht van mijn bestaan
huilt – onzeker of het hoopt
op toch nog een verhaal of
de streling van een vleugelslag.

Wie goed de tranen leest, weet
wat immer woonde in mijn hart.
Uit de verte klinkt dun en
eindeloos de laatste zang van
de stervende vogel des doods.
De schilder zet een herrijzenis op
en dan sterf ik om te leven
omdat mijn liefde eeuwig is.

Mahler 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s