(On)terecht die bon, of wel/niet?

Het wordt een koud nachtje en maandag gaan we weer naar school. Vanavond dus – terug van vakantie nummer vijf – lekker gezellig rond de kachel en wat dan te doen? Oog zegt: aan de kant met dat Facebook, Whatsapp, Ping, sms en ander steriel en vingergestuurd cybercommunicatiegedoe. Tijd voor een mens-met-mens-discussie van vlees en bloed. Snackje en sapje erbij, daar gaan we.

12:29 uur, Huizerweg: agent stapt uit surveillance-auto, loopt om de Volvo op de parkeerplaats voor invaliden heen en schrijft een bon. Kennelijk geen kaart achter de voorruit.
12:31 uur: de dame van het postagentschap bij AH komt naar buiten en vertelt de agent dat het wel degelijk om de auto van een invalide gaat (eerste foto). Het antwoord van de agent is niet bekend, over de kwaliteit van zijn ogen & gehoor evenmin, maar hij schrijft wel door en plaatst de bon (tweede foto).
12:55 uur: bij AH komen naar buiten een mevrouw in een rolstoel en daarnaast lopend een man met een paar tassen met boodschappen. Hij zet die in de Volvo, helpt zijn vrouw instappen en ziet dan de bon (foto drie). Op onze vraag of hij misschien de borden niet heeft gezien (altijd voorzichtig beginnen, nietwaar?), antwoordt hij: ‘Zeker wel, en ik heb ook een kaart achter de voorruit.’ Dat is inderdaad zo, zij het dat die kaart omgekeerd was geplaatst, dus niet met het rolstoel-beeld naar voren, maar met de achterkant waarop waarschijnlijk allerlei instructies, voorwaarden en andere spelregels staan. De vrouw zegt dan: ‘We gaan even naar het bureau om die bon in te laten trekken.’ Dat lijkt best wel kansrijk, zij het dat de invalidenkaart op haar naam staat en voorzien is van haar pasfoto (op de achterkant). En de man reed …

De discussievraag is: bon terecht of onterecht?

En als u dan toch lekker welles-nietes bezig bent, neemt u dan ook even deze mee. Rond kwart over drie staat er op de invalidenplek bij de muziektent een VW Golf, zonder kaart, bestuurder erin. Op zijn kennelijke vergissinkje aangesproken (altijd voorzichtig beginnen, nietwaar?), antwoordt hij: ‘Ja, nee, ik wacht hier alleen maar even. Als er een invalide aankomt, dan ga ik weg.’ Hij is het eens met onze (uiterst milde) kwalificatie ‘burgelijke ongehoorzaamheid’, spreekt zijn dank uit voor de corrigerende opmerking, maar blijft wel staan totdat vrouwtje met de boodschapjes terugkomt.

Uw oordeel graag.

Play-Less …

Designer Marloe Bakx:
‘Play-Less is a future forecast. I signaled that more and more parents treat their children like an accessoire, as a part of their interior and style. I asked myself how playing should evolve in the future. The answer is a very stylistic, almost unplayable collection of toys, which look like designer interior. So parents can ‘use’ this toys as a showpiece in their home, more than like ‘real’ toys for their children.’
 Bij StudioErikGutter.