… op ’t Schaar …

… met een fijne zaag.

Binnenkort komt er een overkapping over de pompen.

Gemakzucht en het daaruit voortvloeiende bewust asociaal verkeersgedrag hullen zich graag in de jas van de gespeelde onwetendheid – en die kan snel omslaan in blufbrallerige verkeersdeskundigheid, vertaald in ‘maar niemand heeft er toch last van?’.
Afgezien van de wetteloze aanblik die dit democratie-verachtende egoïsme met zich meebrengt, is de gebruikte rethoriek meestal ….

… niet waar, en ook een mottige lap die de lading der verkeersonveiligheid totaal niet dekt.

…naar de fysio? De sportschool? De volgende bocht? De horizon?

4 mei-stilte op het Kuijerpad.

Men loopt aan, of langs.

Veel herdenkers.

Voor een enkeling aan de late kant.

Burgemeester De Zwart legt een krans; links de hoornblazer, rechts het Gemengd Blaricums Koor.

Hé…? Is dat niet…?

Ja, met echtgenoot – bij vrienden op bezoek.

Om precies te zijn: bij hem.

Maar goed, hier ging het dus om: Om hen die vielen.

Madeline Lindeman hield een korte toespraak. Waaruit deze quote: ‘Door respect, betrokkenheid en interesse – daar valt of staat het succes van onze samenleving mee. Deze elementen van beschaving moeten wij koesteren.’

Mw. De Gooijer (Singel; werd onlangs 70) bezig met het terugplanten van 15 fuchsia’s die binnen hadden overwinterd.
‘Rustig an, dan lukt het best wel.’

Het laatste lessenaartje.

Lood voor de handel.

En een onverwachte kunstvondst.

Aan het Binnendoor: mevrouw Knijff (93!) met dochters op bezoek, allen going very strong.
De hond ook.

“Eh…”
“… bijten ze?”

“Wij niet, hoor!”

Aan de eng tussen Noolseweg en Bussummerweg.

Open dag van de Reddingsbrigade Blaricum.

Eemnesserweg: doodzieke (?) kastanje (meer dan 100 jaar oud; grote schimmelgaten vol water, afvallend hout) met vergunning gekapt.

Binnenwerk hoofdstam vochtig c.q. rottend.

Vraag blijft of met wat meer onderhoud en/of een ‘Anne Frank-boom’-therapie deze gezichtsbepalende boom niet te redden zou zijn geweest.

Hieronder groeien asperges.

Die worden niet geplukt noch gerooid maar gestoken. De plastic zeilen dienen niet alleen om het groeiproces te bevorderen (warmte!), maar ook om de asperges te behoeden tegen verkleuring door de zon. Om toch te kunnen steken zijn ingenieuze karren bedacht die het zeil optillen waar gestoken moet worden en de rest afgedekt laten.

’s Avonds is het rond de akker plezierig kuieren.

En waar gaat het nou allemaal om?
Om de Lekkernij der Lekkernijen!
(Elke gelijkenis met een zekere fotograaf berust op natuurlijk toeval.)