Rekkelijken versus preciezen, vers 7

(Dit is een fotoblog, maar nu even niet.)

Het is een levensgrote jammer dat de PKN geen paus heeft. Dat wil zeggen, niet een leider heeft zoals paus Franciscus van de katholieke kerk. Die heeft inmiddels bij herhaling helder en duidelijk laten weten wat volgens hem een kerk moet zijn en hoe zij dient te functioneren – en hoe niet.

In zijn recente apostolische brief Evangelii Gaudium (De  vreugde van het Evangelie) geeft hij wederom aan dat de katholieke kerk zich meer moet bezighouden met het uitdragen van haar boodschap en zich meer open moet stellen voor anderen. De kerk moet ermee ophouden zich voornamelijk bezig te houden met het beantwoorden van de vraag of iedereen zich wel aan de regeltjes van de doctrine houdt.

Hij schrijft letterlijk: ‘Ik geef de voorkeur aan een Kerk die gehavend en vies is en pijn lijdt omdat zij de straat op is gegaan – boven een Kerk die ongezond is omdat zij zich vastklampt aan haar eigen veiligheid. Ik wil geen Kerk die vooral bezig is zichzelf centraal te stellen en uiteindelijk gevangen raakt in een web van obsessies en procedures.’

Wie op de hoogte is van de bizarre en beschadigende kwestie rond de predikant van de Dorpskerk, zal het bovenstaande met verbijstering hebben gelezen. Verbijstering omdat werkelijk elk punt van kritiek die de paus heeft op zijn eigen kerk én alle suggesties die hij doet om van zijn kerk een betere kerk (veel meer weer een mensen-kerk) te maken, naadloos aansluiten op en van toepassing zouden kunnen zijn op de trieste toestand aan het Oranjeweitje. Verbijstering ook omdat door die bizarre kwestie voor veel leden van de Dorpskerk hun evangelii gaudium is weggedrukt door gelatenheid, gemis, boosheid en verdriet.

Vandaar dat het zonder meer terecht is dat de geschorste predikant van de Dorpskerk aanstaande zondag (10 uur) wederom mag preken in de Grote Kerk te Naarden. Terecht dat hij wederom alle ruimte krijgt om te laten zien dat hij wel degelijk Gods woord uitdraagt en stichting brengt, en dat hij – voor een ieder waarneembaar – een voorbeeld is van het zich openstellen van de kerk voor anderen.

Het is een hele grote jammer dat de paus van Rome niet ook de kerkheer van de lokale Dorpskerk is. Reden temeer voor het volgende:
Laat hem – die predikant van de Dorpskerk – mede in lijn met de opvattingen van Franciscus gewaardeerd en geprezen worden omdat hij én stichting brengt én gebalanceerd wereldlijks en informeel door het leven gaat, laat hem maar na een empathische preek een glas in het café drinken of bezweet en met een lijf vol adrenaline na een stoere rit van zijn motor afstappen, laat hem maar tot aan grenzen meegaan in de soms sombere, onpeilbare of misschien onhebbelijke gedachtenwerelden van anderen. Laat hem inderdaad – in Godsnaam! – de bevlogen en wijze en inspirerende predikant zijn die hij is en laat hem tegelijktijd in het hier en nu zijn leven leiden met en naast zijn dorpsgenoten, al dan niet ‘vies en gehavend’ omdat hij op zijn manier ook tussen de mensen staat.

Maar laat hem niet vermalen worden door de kerkelijke bureaucratie (‘het web van obsessies en procedures’!) en de onbekwaamheid van gelegenheidsvisitatoren (‘de vastklampers aan de eigen veiligheid’), laat hem niet verder onnodig beschadigd raken door een egomaan ruziemakerig voorzittertje en een paar verblinde en knarsende radertjes van de kerkenraad. Laat hem niet verder en langer gebogen gaan onder het ‘ongezonde moeten’ van degenen die vol angst en onbegrip zijn over de tijd van nu.

Ga aanstaande zondag maar kijken en luisteren hoe in de Grote Kerk van Naarden tot leven komt wat Franciscus van ‘die andere kerk’ zo goed heeft geschreven. Ga maar meemaken in het Godshuis van de buren wat God zélf heeft bedoeld met … kerk. En laat de Dorpskerk in Blaricum zo snel mogelijk haar predikant terugkrijgen, opdat haar kerkgemeenschap weer in alle oprechtheid en rust en overtuiging datgene kan doen wat zij wil doen: geloven. In God.

///

Zo, dit is nu weer een fotoblog.