De brandweercommandant ging boodschappen doen

De brandweercommandant stapte op zijn fiets en reed naar de supermarkt. In zijn jaszak had hij een boodschappenlijstje en onder de snelbinders een boodschappentas.

Aangekomen bij de supermarkt zette hij zijn fiets op slot, pakte de tas en ging naar binnen. Daar haalde hij het lijstje uit zijn zak en zag tot zijn verbazing dat er dit keer wel erg veel op stond. Nu goed, het zal allemaal wel nodig zijn, dacht de brandweercommandant en hij begon de schappen langs te lopen.

Tien minuten later stond hij zijn volle kar bij de kassa af te rekenen. Het was heel wat en terwijl de cassière vlijtig alles aansloeg, stond de commandant alvast in te pakken. Na het pinnen ging hij daarmee door en kwam erachter dat lang niet alles in zijn boodschappentas ging. Hij legde een doos eieren bovenop tussen de hengsels, klemde een fles wijn onder zijn linkerarm, pakte met zijn linkerhand een pak rietsuiker, een grote zak chips en ook nog een flesje knoflooksaus en tilde met zijn rechterarm de boodschappentas op. Voorzichtig liep hij naar de uitgang, maar omdat zijn aandacht werd getrokken door een fotograaf ging er iets mis en de doos met eieren viel krakflats op de grond. Eierstruif spatte op zijn schoenen en tegen zijn broekspijpen aan. Hij deed een stap opzij, botste tegen een karretje aan, waardoor de wijnfles onder zijn arm vandaan glipte en met een harde klap op de tegelvloer aan stukken viel. Hij probeerde de fles nog te pakken en liet daarom het suikerpak, de chips en de sausfles los, die daardoor ook op de grond vielen en openbarstten.

Daar stond de brandweercommandant, met een scheefhangende tas vol boodschappen, met zijn nu gele schoenen in de kapotte eieren, in de rode wijn, wolken van suiker rond de enkeltjes en chipjes die in dat alles ronddreven en ook nog de knoflookgeur die zich indringend begon te verspreiden. Hij voelde zich uitgeblust en treurig en het geheel wás ook treurig. Opeens schoot het door hem heen dat dit nooit was gebeurd als hij een tweede tas had gehad. En tóen …

… en toen – terwijl medewerkers van de supermarkt aan kwamen rennen om de brandweercommandant uit zijn penibele situatie te halen – toen kreeg hij langzaam doch gestaag het overweldigende gevoel dat hij nu meer dan ooit van het leven begreep.

///

(Zo, dit is nu weer een fotoblog.)