Willibrord – anecdotes te over

‘De mooiste is wel uit 2003, vrijgezellenfeest van Henk en Monique Vos in Moeke Spijkstra. De bruid wilde graag dat we een servies zouden versieren. Aan porselein konden we niet beginnen, dus werden het papieren bordjes. Willibrord zat aan zijn stamtafel en één van ons bedacht de spreuk: “Ik weet niet of het wat wordt, Willibrord.”
willibrord bordDe spreuk hebben we zelf op het bordje gezet, en we hebben Willibrord gevraagd zijn handtekening er onder te zetten. Zonder te lezen wat er precies stond, ondertekende hij. En toen kreeg de bruid het bordje te lezen. In haar honderd jaar oude boereninnenpak heeft ze hem flink de les gelezen. Willibrod wist niet hoe snel hij het pand moest verlaten…

Willibrord, rust zacht, we gaan je missen!’

Aangeleverd door Linda Eggenkamp.

Over de dille

De gedroogde dille had geen geur meer. Ofschoon het potje (links) nog niet ‘op’ was, toch maar een nieuw gekocht. Voordat de diverse onderdelen en inhoud van het oude potje volgens de huidige woke-milieuregels in vier verschillende containers werd gedeponeerd, nog even een blik geworpen op de bodem. Alwaar een tht-datum stond van juni 2011. Dus is het potje waarschijnlijk gekocht in 2009 – en heeft het zo’n 13 jaar in de Oog-keuken meegedraaid.

‘Oog in oog’

Berber en Paul Nobelen liepen langs het Oog-huis.
Ze produceerden naast een vriendelijke groet de veel gestelde vraag: ‘Zal ik nou ’s foto van jou nemen?’
Het ‘ja, is goed’ verbaasde, maar de uitdaging werd aangegaan.
Hij bedacht de setting (‘Je fiets moet erbij, dat is je handelsmerk.’) en de titel,
zij ging met drie kilo camera in de weer.
En zie …
oog in oog - 1