De zon die …

… ’s middags witgeel straalt
als kloeke leugenloze avondster,
zich later met ’n blozend maangezicht
bekleedt met melkweg-nachtfluweel
dat eeuwig glinsterkraalt
het welzijn met haar niet-zijn toont;
om uren ouder stil en zacht
eerst elders nog en o zo ver
maar snel als warme wekker ook
van menig wachtend vogelkeel
verschijnen zal in ’t ochtendlicht.