Het schemert al wat jaren
maar bij de zwarte engelen
brandt het licht nog niet.
’t Geheugen zwaar te moede
ooit erewacht van mijn bestaan
huilt – onzeker of het hoopt
op toch nog een verhaal of
de streling van een vleugelslag.

Wie goed de tranen leest, weet
wat immer woonde in mijn hart.
Uit de verte klinkt dun en
eindeloos de laatste zang van
de stervende vogel des doods.
De schilder zet een herrijzenis op
en dan sterf ik om te leven
omdat mijn liefde eeuwig is.

Mahler 2

Stilte

Iets komt in onhoorbaarheid

geen gerucht, geen spoor van licht.

De zon blijft maar zonder lach

wordt de stilte nog stiller.

 

Uit dit oneindige net niet lege niets

ontstaat met een onbestemdheid

onbegrepen traag een minimaal anders-zijn.

Een trilling, een warmte, stilaan een ritme

dat natuurlijk altijd al immanent was.

 

Het klopt – zo bepaalt de natuur

waarin het gebeurt – het klopt.

Zij moeder weet de hele wereld opnieuw

ook in de dunne adem van de stilte

die zacht verdergaat met leven maken.

Amsterdam verdicht in 52 gedichten & foto’s – 148 blz, zw-foto’s, € 13,50 thuis op de mat.

Bestellen hier.

Niet reageren – we hebben hier al voldoende te lachen …!

De zwijgende zwoeger

de pluriforme ploeger

tot zijn spijt opgeleid tot

uitgevreten boerenzoon

verwaaide stakker op de akker

van gewone generaties voor hem

kansloos als hij aan de stamboom vecht

geen aspirant-agent

geen biologisch virtuoos

geen toekomst met wat troost

maar vitriool die zijn ziel blauw verkleurt

en al wat blaft en meurt naar stem om recht

wil en zal hij bijlend doodslaan in de kou

op de deel vol mismaakte suikerbieten

– hij boer zoekt jouw vrouw.