De nachtfant

Die grijze kunststoffen olifant staat daar maar in het gras te staan. Met bevreemding aangegaapt door passanten vanaf hun even grijze fietsen met elektromotortjes en door doorgezwete neuspeuteraars vanuit hun tweedehands en ook al grijskleurloze middenklassertjes met trekhaak zonder bedoeling. Je ziet ze peinsdenken ‘wat moet dat ding daaro hiero in dit boerendorp, toch?’ Een enkeling die op de lagere school lezen heeft gehad en dat niet is verleerd neemt de moeite om de tekst tot zich te nemen die in het bakje ligt bij de fantvoetjes, maar het merendeel der voorbijgangers denkt beslist dat het met Blaricum nu echt de verkeerde kant dan wel de fakante keer op gaat. En ze rijden door naar De Hoop of gewoon hun nog steeds niet lege neus achterna naar het einde van hun vakantieperiode.

Zij zien echter niet wat er ’s nachts gebeurt in die winkel waar de olifant dan staat. Als zij allang hun tanden hebben gepoetst (hopen we) en ze klam en toch zurig de lampjes op de nachtkastjes hebben uitgeknipt, als die ene spray niet alleen de muggen maar soms ook de levenspartner naar een andere slaapkamer heeft verdreven en als elders de laatste liefdeskreet door de buurtuilen is beantwoord en weggewiekt – dan beginnen er in Studio Erik Gutter rare dingen te gebeuren.

Dan trilzwiept opeens heel even het staartje van de olifant. Dan, eerst heel voorzichtig en bijna niet te zien, flappert een oor, beweegt het slurfeindje een beetje heen en weer. Dan wordt er een pootje verzet, een andere bewogen, een derde strekt zich juist een stukje, en opeens voegen al die miniscule bewegingen zich samen – de olifant doet een stap! Even later loopt hij rond! Zonder iets om te stoten, een beetje jolig of misschien zelfs wel ondeugend en jeugdig beweeglijk – en met alles slingerend en zwapperend rent ‘ie even later tussen de luie banken, de dure stoelen, de chique designlampen en het artistieke keramiek door. Hij lacht, doet een koprol, laat het zachtjes maar toch hoorbaar van voren én achteren lekker schallen – de olifant amuseert zich kostelijk. Niemand die het ziet – bijna niemand …

En dan opeens duikt hij in de rommelkast achterin de winkel en komt tevoorschijn met … een skateboard! Dat kan nooit goedgaan, denkt die ene waarnemer. Maar de olifant is behendig en beheerst; met sierlijke bewegingen schiet hij overal langs zonder iets te raken. Alsof ‘ie een rails volgt die ooit door een vaardig-onzichtbare hand is ontworpen en neergelegd. 

Dan moet hij even uitrusten. (Foto!) Iemand die het niet zou weten en die niet de voorgaande minuten naar binnen heeft gekeken, zou zeggen dat er niets aan de hand is. Gewoon een grijze kunststoffen olifant op een plankje met wieltjes eronder. Maar als men goed kijkt, ziet men het wel degelijk. Die glimlach achter de slurf, hij hijgt nog wat na, zwiept nog even met zijn staart en dan valt de nachtfant gelukkig in slaap.

nachtfant

2 gedachten over “De nachtfant

  1. wat een super grappig verhaaltje over die olifant.

    ik heb net een boekje gekocht over olifant babar nu in het museum!terug naar de jeugd, dus het is olifantentijd. gr c

  2. geachte Heer,
    nu voor het eerst op deze site, kan ik niet tot een andere indruk komen dan dat U werkelijk niets anders te doen heeft dan sarcastisch om te gaan met Blaricum en haar bewoners.
    Ben overigens geheel met U eens dat er vele bewoners zijn die hun SUV gewoon maar overal parkeren en overal maling aan hebben.
    Echter om de indruk te wekken dat de gemiddelde Blaricummer niet eens heeft leren lezen vindt ik een beetje overdreven.
    (natuurlijk kunt U nu aangeven dat dat er niet staat en dat dat niet de strekking is van het verhaal, maar ik kan wel lezen)
    PS: en al zou ik wel willen kijken bij de grijze olifant,dan moet ik mijn auto daar neer zetten en dan sta ik ook weer op de voorpagina van Uw site.

    Deze nare bijsmaak van mij is overigens niet alleen gebaseerd op deze foto, maar over de hele tendens op deze site.

Geef een reactie