Met enige regelmaat popt in de gemeente het beeld op van bermkapen. Om duidelijk te maken waar we het over hebben, wordt u onderstaand een korte cursus bermen aangeboden.
Vaak zijn het nieuwkomers maar ook nieuwbouwers die vinden dat er ook ‘wat’ moet worden gedaan aan de berm voor hun perceel. Eerst wordt er gekapt of de bestaande woning gesloopt en herbouwd, of krachtig gerenoveerd, daarna komt natuurlijk ook de tuin aan de beurt. We willen graag in de natuur wonen, maar dan wel eentje die naar eigen smaak en portemonnee is ingericht. Dus veel wit grind of asfalt, veel exentrieke bomen en struiken, veel automatische bewatering en natuurlijk op elke perceelhoek een bosje winterharde camera’s met milieubewuste zonnepaneeltjes. Welvarend en gelukkig zullen we zijn, ook al is het met dertien ‘twee miljoen-huizen’ in een dozijn.
Tja, en dan die berm. Die oer-Blaricumse berm met z’n ruige, schijnbaar onverzorgde uiterlijk, her en der wat gras, her en der wat kaal, her en der wat oud blad, in de lente wat paardenbloemen, in de zomer stoffig dood en in de herfst modder en plassen. Dat kan natuurlijk niet: dat past niet bij de achterliggende welstandigheid – die moet worden verfraaid. Zoals de vastgoedboer dwingend zegt: moet ook worden ontwikkeld; zoals de socioloog duidend zegt: moet worden geciviliseerd. Graszoden komen en geven de berm het uiterlijk van een biljartlaken, stenen en palen maken niet alleen duidelijk dat het ‘onze’ berm is, maar maken het ook onmogelijk om te parkeren, in geval van nood uit te wijken of te keren (hulpdiensten). Met macht over de natuur voelt menigeen zich echt ‘mens’. Ik verhef mij. Terwijl het een blijk van onmacht is …
Omdat het namelijk heel simpel is: elke berm is openbare grond en daar heeft alleen de gemeente wat mee te doen. En in elke berm mag door wie dan ook wordt geparkeerd. Dat is niet bedacht door Oog, maar bepaald door de gemeente. Het zijn regels die voor iedereen gelden – en die niet zonder reden zijn opgesteld. Het argument: ja, maar we maken het mooier – in de prullenbak. Het argument: ja, maar zo is het voor ons en de buurt veiliger – in de prullenbak. Elk argument blablabla – allemaal in de prullenbak. Het wordt immers ook niet gewaardeerd als er vanuit de openbare ruimte over de erfgrens heen een metertje van de tuin voor wat dan ook in gebruik wordt genomen … dus waarom zou het omgekeerde dan wel kunnen of mogen? Niet dus. Grens is grens – het dijn is niet het mijn, noch omgekeerd.
Ter illustratie wat foto’s van hoe het wel kan en moet en hoe niet.
• Zo moet het wel. Met de haag (max. 160 cm hoog) niet over de berm en niet voorbij de lantaarnpaal. De berm zelf laten zoals ze is, mee laten leven met de seizoenen – de natuur is de baas en weet het het beste.
• Blad in de berm is normaal, en ook wel veilig en mooi. Karakteristiek. Maar niet als er van die hoekige stenen in de berm zijn ingegraven – die vreten niet alleen knieën en ellebogen en gebitten, maar ook autobanden. En wie betaalt dan? Zie je ze als er sneeuw ligt?
Tja, niet zelden leidt al die particuliere onzin (bermkapen) in de bermen tot irritatie – en soms tot corrigerend handelen …
En zoals onderstaand moet het zeker niet: dikke palen en dito stenen die aan vallende passanten en passerende of kerende hulpdiensten geen millimeter ruimte geven. En ook de natuur en de aanblik van de straat en de cultuur van de gemeente geweld aandoen.
