Ook in die laan
Dwarrelde stil en voorbestemd de bloesem
Niet verstoord door de gitzwarte vleugel
Die liefde en haar lentelach
Zou verbrijzelen tot
Een spoor van kapot gehuilde tranen
Ook in die laan
Bewoog de tijd zich altijd keurig traag
Totdat zij plotseling werd gestopt
En weer, en weer …
En doodstil bleef toen elk uur werd gewenst
Dat alle tijd was terug te zetten
Ook in die laan
Waar de zon gewoon het leven scheen
Liep ik loodzwaar rond te kijken
En zag de kwelling verder kruipen
Van de Facebook-lach vlak voor
De onvoorstelbaarheid achter de haag
Ook in mijn vaderhoofd
Scheurden vloeken, brandde haat
Spoten analyses alle zinnen
En kanten zonder mededogen
In de scherpe kleurloosheid van zwart
En trillend wit – asgrauw bedekt
En ook in mijn vaderziel
Brak het – door het medelijden
Voor haar wier glorie
Van de toekomst en het leven
Werd geroofd en onttoverd
Tot een trits gestolde vragen
Toen ik mijn hart ging volgen
En in die laan mijn hand uitstak
Dwarrelde er gewoon een blaadje in
Ik wist dat ik niets meer kon dan hopen
Dat ook in haar gestrekte hand
Teder ooit een bloesemblaadje landt.
Oog op Blaricum 