Rubbergranulaat weer op de snijplank (van Zembla)

Van groot lokaal belang is natuurlijk of er tijdens het
nu al hooggeprezen ‘Kunstgrasdossier-debat’ (november a.s.?)
er een raadslid zal zijn dat zal zeggen:
‘Misschien is de gang van zaken van de aanbesteding volgens de kleinst mogelijke meerderheid van de raad
naar de kleinste letter van de wet net niet strafbaar, maar het is in ieder geval wel duidelijk dat de gemeente
hierdoor zichzelf (lees: BVV, de spelers, de omwonenden en de rest van Blaricum) heeft opgezadeld met
een potentieel en mogelijk concreet milieu- en gezondheidsprobleem.
Ik dien een motie in opdat de raad dat unaniem het college duidelijk maakt.’

Later kwam er …

Later kwam er mooi meer licht
en keken we samen naar de liefde
van de parels voor de bramen;
vertelde jij hoe mooi het was
onder een sluier stil te huilen
en hoe moeilijk het zal zijn
om koud te liggen in een kist
met dan geen traan die
koud en klein zal willen schuilen
en ik alleen – en eenzaam in de mist.

Nee, geen kunstlavendel uit de Drôme, maar …

… echte Blaricummer hei!