Praktisch zonder onderbreking hebben ze 14 of wellicht 21 dagen loom en gestaag vervettend aan zee geluierd en op terrassen gezeten aan bars en tafels vol exquise gerechten en fantastische wijnen – thuisgekomen is het eerste dat ze doen naar een terras gaan om elkaar weer te ontmoeten, en een daar een wijntje op te drinken. Dat heet: om, gedrenkt in flink wat Chablis of sangria quasi-jolig maar toch ook heel competitief, tegen elkaar op te bieden over de kwaliteit van hún vijf-(nou, eigenlijk zes-)sterrenhotel, hún AAA-super de luxe grande resort chique de friemel. En terwijl in een van die door drank en ego-kwaak ontstane momenten van onoplettendheid een van hun kinderen net niet wordt platgereden, is er even later zowaar heel even ruimte voor het verslagje over een taxitochtje naar het binnenland – ‘waar die oude boertjes van vroeger nog wonen, weten jullie wel …, haha!’.

En dan komt er een verhaaltje over een klein pittoresk dorpje, een schattig kerktorentje, kleine warme straatjes met aandoenlijke huisjes; een verslagje met zelfs een aparte zin over de stilte die daar hing en die zo opviel en dat het daardoor zoveel stiller was dan aan de kuststrook waar zij dus heel luxe zaten – maar die verderop en tot voorbij de horizon grondig en onherstelbaar is aan- en opgevroten door de witte betonbouwkanker van de 24/7 decibelrijke toeristenindustrie en de internationale vastgoedmaffia waar zijzelf wellicht portemonneeplezierige relaties mee hebben.
Al gauw wordt het verhaaltje over dat warme straatje en de stilte die daar leek te wonen overspoeld door nog meer wijn en nog meer grote, glimmende en gulzige verhalen over wij en ik en voor ons het beste. Met zoveel kracht en zoveel volume en zoveel weggelachen onzekerheden dat al dat gebral en geraas tot in de wijde omtrek is te horen – ook in onze eigen kleine warme straatjes waar de stilte een paar weken per jaar lijkt te wonen, maar nu alweer bezig is haar koffers te pakken. Want ze zijn terug – de ziel- en cultuur- en stijlloze nieuwgeldpatsers met dat hele dunne laagje beschavingsvernis, dat alleen al door die overdoses aan zonnebrandlotion en eau de toilettes is gaan bladderen waardoor er snel groter wordende vlekken peilloos niets zichtbaar zijn geworden – ze zijn terug.