… er matheid is, dofheid, een niet begrijpen, een geen zin hebben in uitbundigheid en lol – het leven gaat verder, maar je ziet dat velen peinzen, denken, denken aan, denken over … of gewoon stil zijn en zich bewust proberen te worden van het onvoorstelbare. Het leven gaat verder, de stal wacht, het ijsje smaakt, het saldo is toereikend en de zon ging toch weer glimlachend (of was het bemoedigend?) onder.

Het land sjokt in shock

kiest niet voor de dood

maar voor zwijgende gladiolen

halfstoks kruipt het leed omhoog

hangt daar als het vreselijk bericht

van hun kist die zo onschuldig vloog

 

tropisch en onhollands is de hitte

maleis en snikkend brengt ze smart

terwijl we turen in de hete kolen

van de stilgevallen barbecue

smeult schreeuwend in ons hart

de echo van hun laatste stap.