… en omdat dat maar eventjes zal duren, zet mannetje zijn autootje niet in het parkeervakje maar ervoor. Mannetje gaat lekker met zijn smartfoontje pielen, of smartfonen met z’n pieletje – vrouwtje doet flinkjes en zelfstandigjes het wijnboodschapje. Dan komt vrouwtje – toch een tikkeltje hulpeloos – terug bij mannetje en het autootje om te zeggen dat ze een weet-nietje heeft. Mannetje stapt uit autootje en loopt met een alwetend stapje mee om vrouwtje even te helpen met haar even-wijnboodschapje. Het klokje en alle andere klokjes doen intussen vele tikjes en best wel wat eventjes veranderen door sommigen niet onopgemerkt in heus wel een tijdje. Dan komen mannetje en vrouwtje weer naar het autootje, hij draagt goeiig het boodschapje, namelijk twee echte flesjes wit. Bij de auto mag vrouwtje de flesjes vast gaan houden, waardoor ze helemaal gaat stralen van trots en levensgelukjes. Ze maakt zelfs even een jolig sur place’je, zoals fotomodelletjes dat ook wel doen als ze een alweer vernieuwd wasmiddeltje mogen presenteren. Mannetje stapt in, vrouwtje stapt in, het autootje rijdt eerst even een paar metertjes achteruit en daarna vooruit en een beetje naar links dat weggetje in. Veel pleziertjes met de wijntjes – het was een genoegentje dit even te mogen meemaken.

… om te zeggen dat we nog wel even het AH-mandje moeten terugbrengen.’