Op weg

Irene van Mancius – Menke wordt door haar echtgenoot en twee zoons naar haar graf gebracht.

… zoals het is

Begrafenis van Yolanda Willemstein (Laren, vroeger Melkweg).

Voor de toekomst

Samengevat: deze KPN-medewerkers controleren op de Stachouwerweg of de kabels voldoende gestapeld zijn, zodat in de nabije toekomst niet twee maar vier lijnen naar de consument kunnen worden gebruikt – of zoiets.

Herinnering aan Hendrik herplaatst

Het monument ter herinnering aan de in 1903 doodgeschoten Hendrik Smit heeft zijn definitieve plaats gekregen op hoek Schapendrift/Hendrik Smitlaantje, vlakbij de plaats van de fatale schietpartij.

Bestrijd het kwaad, behoed het goede …

… wees altijd bereid
wie of wat dan ook
te bevrijden.

Ja, ik heb herdacht

In dit gebouw
waar zijn geloven is misbruikt
en hun vertrouwen is gekruisigd
kon ik nu niet herdenken

In dit gebouw
uitgeleend een uurtje aan de oude rouw
maar walmend van vernieuwd bedrog
kon ik nu niet herdenken

In dit gebouw
waar het goede van zijn schepping
verwoest is door karaktermoord
kon ik nu niet herdenken

Dit gebouw – ooit zingend vol
van golvend gevend leven
is nu de kille drager
van verscheurde waardigheid
een bitter monument
voor gebroken overtuigingen

Ja, ik heb herdacht
degenen die de kogels vingen
en vergingen in het kamp
ja, ik heb herdacht
de kogelgaten in haar moeders trui
die met touwtjes waren dicht te maken

– opdat ook ik zal blijven waken
voor elke vuile hand
die het hart van alle vrijheid
grof of gluiperig zou willen kraken

zelfs als dat zal zijn
in gods naam.

Bloesemblaadje

Ook in die laan

Dwarrelde stil en voorbestemd de bloesem

Niet verstoord door de gitzwarte vleugel

Die liefde en haar lentelach

Zou verbrijzelen tot

Een spoor van kapot gehuilde tranen

 

Ook in die laan

Bewoog de tijd zich altijd keurig traag

Totdat zij plotseling werd gestopt

En weer, en weer …

En doodstil bleef toen elk uur werd gewenst

Dat alle tijd was terug te zetten

 

Ook in die laan

Waar de zon gewoon het leven scheen

Liep ik loodzwaar rond te kijken

En zag de kwelling verder kruipen

Van de Facebook-lach vlak voor

De onvoorstelbaarheid achter de haag

 

Ook in mijn vaderhoofd

Scheurden vloeken, brandde haat

Spoten analyses alle zinnen

En kanten zonder mededogen

In de scherpe kleurloosheid van zwart

En trillend wit – asgrauw bedekt

 

En ook in mijn vaderziel

Brak het – door het medelijden

Voor haar wier glorie

Van de toekomst en het leven

Werd geroofd en onttoverd

Tot een trits gestolde vragen

 

Toen ik mijn hart ging volgen

En in die laan mijn hand uitstak

Dwarrelde er gewoon een blaadje in

Ik wist dat ik niets meer kon dan hopen

Dat ook in haar gestrekte hand

Teder ooit een bloesemblaadje landt.

 

 

Rustdag van het mobieltje

Da’s vandaag – hier info. De foto? Een ‘rustmobieltje’ rondtollend op de keukentafel en gefotografeerd met lange sluitertijd.