(Net een) ansicht

IJsje?

Even wachten: de keuken van IJssalon De Hoop wordt vergroot – is voor de start van het seizoen klaar.

‘Brand is erger’ (2)

Tekst van Henk van den Bergh van smederij aan de Brinklaan.

‘Linda, mooi verhaal. Het klopt. En ja Co, je verhaal doet mijn hartslag weer verhogen als ik er aan denk…. Voor het eerst stond ik zelf aan de andere kant….Brand in het rieten dak van de Smederij. Nu was het niet mijn pieper die afging met de melding. Iets wat mij jaren het adrenaline door de aderen heeft doen jagen om snel voor de medebewoners van het dorp inzet te plegen om te blussen /redden.Nee, nu moest ik zelf bellen en maar hopen dat de brandweer er ondanks de gladheid er snel was.

Het gevoel wat in je kruipt als je dit meemaakt is niet fijn. Het vertrouwen in ONS korps stelde mij niet teleur. In een woord geweldig als ZE er zijn. De inzet/hulp/aktie met bijgaand risico die ONZE VRIJWILLIGERS tonen om je pand te redden (Ook van idd Huizen en Laren) is onbetaalbaar. Nu wist ik pas echt hoe het voelt als je hebben en houden vlam vat.

Ik begrijp er dan ook niets van dat men het , naast de vrijwilligers zelf, belangrijkste “gereedschap” weghaalt en dan verwacht dat alle man/vrouwschappen gemotiveerd blijven.

Het is als ze bij ons in de Smederij de hamer weghalen en toch verwachten dat je het ijzer kunt smeden.’

Kan best zo

Er is hoop

De huizenprijzen schijnen een stijgende lijn te hebben ingezet; die in het Gooi (en omstreken) zelfs ietsje meer dan het landelijke trend.
Bron: screenshot NOS-site.

Schat, welke wil je op je beschuitje?

Wist u dat?

Kwam even een kijkje nemen

10:15 uur, boven Bergweg/Warandepark.

Stokstaartje

Begraficum …

… is voor 9000 Blaricummers wellicht kwetsender dan ‘Nr. 39 met rijst’ voor 50.000 Chinezen in Nederland.

In de Tubantia van heden, onderdeel van bericht over nieuwe relatie van dorpsgenoot Gordon:

Tafelstennis

Nat nachtje

‘Brand is erger’

Tekst van Linda Eggenkamp:

“Brand is erger!”, riep mijn moeder als ik me weer eens ergens over opwond. En hoe erg brand is, dat weet je pas echt als het om brand in een gebouw gaat waar jij zeer bij betrokken bent. Toen mijn moeder terug kwam van een brand in haar bedrijf, de plek waar nu de brandweerkazerne is gevestigd, beaamde ze haar eigen gezegde: “Brand is echt heel erg”.De brand waarbij ik emotioneel zeer betrokken ben, is de boerderij van benzinestation Vos, in de nacht van 15 op 16 augustus 2008. Wakker worden van sirenes, een rode gloed door de kleine slaapkamerraampjes zien en niet weten of je eigen huis of dat van de buren in de fik staat. In een moordtempo naar beneden, deur van het slot, in je pyjama naar buiten rennen en daar zien dat circa 20 minuten na de eerste melding (door een brandweerman op de fiets naar de kazerne voor het blussen van een containerbrand elders in dorp) de vlammen al metershoog uit het rieten dak van de bijna buurboerderij slaan. Ik raak niet heel snel in paniek maar die nacht sta ik uren te trillen op mijn benen. We mogen Onze Lieve Heer op onze blote knieën bedanken dat het vrijwel windstil is en de brand niet overslaat naar de omliggende rietkappen.

Ik zie dat vanuit een hoogwerker duizenden liters water per minuut de boerderij in worden gespoten. Het water reikt tot de bovenkant van de voorramen, de muren staan bol van de waterdruk, maar op het dak grijpt het vuur onverminderd om zich heen. Over de volle lengte van de boerderij tot een meter of tien, vijftien hoog de lucht in. Al dat water en al dat luxe materiaal uit Hilversum, Bussum of weet ik waar, het is te laat. Het is ook nog eens pure waterverspilling.
Ik herinner mij de brand in de houtfabriek van Fecken, op een vrijdagavond in de winter ongeveer halverwege de jaren tachtig. Het is etenstijd en ik krijg de opdracht mijn vader uit de schuur te halen voor het avondeten. Geen vader in de schuur. Geen idee waar hij is. Even later rinkelt de telefoon, een vriendin meldt de brand bij Fecken. We weten meteen waar Henk Eggenkamp, brandweerman, is.

Toen de pieper ging, is hij langs onze voordeur gesprint, geen tijd om zijn brandweerpak mee te grissen die vlak achter de deur hing, door het gat in de heg (speciaal voor spoeduitrukken gecreëerd) naar de kazerne aan de Verbindingsweg. Daar greep hij een reserve-jas en een reserve-helm en sprong in de brandweerautoauto. Op slechts enkele meters naast de houtfabriek liggen twee grote boerderijen met rieten daken. Geen tijd te verliezen.
Onze Blaricumse brandweermannen weten als geen ander dat je alleen kans maakt bij met name rietkapbranden als je er heel, heel snel bij bent. Ik heb respect voor alle extra tijd en extra energie die jullie nu stoppen in de bewaking van de veiligheid van Blaricum!

Blaricumse politiek en regiobrandweer, veel wijsheid bij jullie beslissingen. Houd in jullie achterhoofd dat brand erger is én dat elke seconde telt. Vooral in Blaricum.