Ze kwam van de bushalte en wilde naar de Koningin Emmalaan – om te wandelen. Ze kwam bij het nieuwe hek en dacht dat er verderop wel een doorgang zou zijn – net zoals toen. Maar dat viel tegen, geen doorgang. Ze liep maar door – tot het einde van het hek. Best wel een eindje. Toen ging ze berm in, stak de Prins Hendriklaan over en liep de andere berm in. Want op de rijbaan blijven lopen … dat leek haar geen veilig idee. Toen dus een flink stuk terug door de berm (met allerlei stekelig onkruid, keien die het hobbelig maken, vocht) en uiteindelijk kwam ze in die Emmalaan. Ze vond het allemaal nogal vreemd.