Kijk, de Melkweg anno vanmiddag en een paar jaar geleden. Ziet u het verschil? Gek hè, dat een van de meest gebruikte fietsroutes tussen Blaricum-Dorp en Laren v.v. eerst wel en decennialang een prima fietspad had (naast een rustiek karrenspoor) en dat het nu in gebruik is genomen als parkeerplaats en het geheel net zo strak en glad is als het snelste rechte stuk van een rallycross-circuit. Voor wie zijn van deze veranderingen de baten, voor wie de lasten? En liggen er aan de veranderingen wel de benodigde toestemmimgen ten grondslag? Heeft iemand nog iets te zeggen over veiligheid, en over milieudruk?
Tekst en foto: omwonende Erwin.
Hoe zou het met ze zijn – met degenen die toen de sociologische configuratie vormdem: de modellen, de kunstenaars, de kunstcommissies, de critici, de toeschouwers, de passanten, de beheerders, de klagers, de pers, de (toenmalige dan wel huidige) eigenaren? En hoe zouden beide gemeenten nu omgaan met dit soort werk? En waar zijn de werken nu?
BEL-buitendienst? Schooldirecteur? Congiërge? Ouders? De BOA? Oog? – iemand toch …
Update: het lijkt erop dat de holehouder zelf de traditie heeft uitgehold. Immers: terwijl brandewijn een echt destillaat is (en derhalve tot de sterk-alcoholische dranken wordt gerekend), is korenwijn een mengsel van mininmaal 51% moutwijn, aangevuld met graanalcohol en een speciaal gemaakt korenwijndestillaat. Korenwijn is daardoor te beschouwen als een versterkte wijn, zoals port en vermout. Dat de versterking reikt tot aan het alcoholpercentage van sterke drank maakt niet uit: (versterkte) wijn is wijn en daarvoor geeft de vergunning een uitzondering. Sterker: door de toevoeging tussen haakjes heeft het er alle schijn van dat de vergunningverlener expliciet voor de traditie van het schenken van korenwijn ruimte biedt. Conclusie: het (met mate en den traditie getrouwe) schenken van korenwijn had wel gemogen.
Oog op Blaricum 