Kan dat, …

… op zaterdag (drukste dag), gedurende drie uur, geen kaart, geen bon? Ja, dat kan.

‘Ja sorry, haast …’

Niet alle vuurwerkresten verdwijnen ‘vanzelf’

Foto: Meent, OogArmy M.d.H.

Het opvallende is …

… dat al die ophaal-ouders en -verzorgers op precies hetzelfde moment iets (…) op of met hun mobiel hebben te doen. Allemaal zitten met zo’n hernianek en glinsterogen naar hun schermpje te turen. Veilig in de eigen bubbel, geen contact met het leven om hen heen, niet aanspreekbaar en zeker niet op hun verkeersgedrag. Net robotten. Opvallend.

Opvallend ook dat de cultuur van ‘we spreken elkaar niet aan op verkeersgedrag’ jaar in jaar uit blijft bestaan. Ondanks de kennelijk zo nu en dan attenderende tekst op de schoolwebsite. Zou dat aan de (Verbindings)weg liggen (what’s in a name …), aan de ouders, aan de school? Aan de gemeente met haar onzichtbare handhavers, aan de tijd waarin we leven? Opvallend. Terwijl het toch om de veiligheid gaat van het eigen kind, daarvan de vriendjes en vriendinnetjes, groep- en schoolgenootjes, andere ouders, passanten en andere weggebruikers. Per haal-keer al gauw een paar honderd mensen. Veiligheid niet van belang? Opvallend …

Sneucirkels in de sneeuw

Rekent u even mee?

Zó dubbeldom!

Dom 1: vuurwerk afsteken praktisch onder een rieten kap …, terwijl de gemeentelijke verordening is: 50 meter afstand.
Dom 2: waarom de restanten niet opgeruimd? Zo van: dat doet de gemeente wel, want daar zijn ze toch voor …? Plus: de gebruikte locatie is eigen terrein.
Overigens is ‘dom 2′ een veel voorkomende irritatie: megagrote tuin met oprit van wit grind waarop wat bolides van twee ton-plus staan – tja, daar kan je natuurlijk je pijlen, cobra’s en nitraten niet op afsteken. Dus dan op straat, of het fietspad, voetpad – en de boel laten liggen. Nog wat bubbels?
Opruimen – hoe dan? Nou, gewoon de grijze container pakken, stoffer en blik (je weet toch wel wat dat is?) en dan opruimen. Graag nog even met een bezem (b-e-z-e-m) navegen, iedereen tevreden.