
Ergens


… even een sprookje, maar al gauw prut en plassen vol tranen;
je partner gaat zijn/haar boeltje bij elkaar harken en je relatie kan in de kliko.

Uit Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz, blz. 61.
En deze van vorig jaar.

… er nu wel recht wordt gedaan aan de Strategische Visie 2030 – het autoluw maken van het centrum van Blaricum-Dorp; meer ruimte en veiligheid voor voetgangers en fietsers, meer stallingsmogelijkheden voor fietsers, meer ruimte om gratis te verpozen, meer duurzaamheid, meer maatregelen om de locale gemeenschap te vitaliseren, meer ruimte voor de natuur.




‘Een stil, bescheiden leven geeft meer geluk dan het streven naar succes, onder voortdurende onrust.’


… was eenvoudig doch voedzaam, maar …

… het opruimen van de afwas ging niet helemaal naar wens.

Van groot lokaal belang is natuurlijk of er tijdens het
nu al hooggeprezen ‘Kunstgrasdossier-debat’ (november a.s.?)
er een raadslid zal zijn dat zal zeggen:
‘Misschien is de gang van zaken van de aanbesteding volgens de kleinst mogelijke meerderheid van de raad
naar de kleinste letter van de wet net niet strafbaar, maar het is in ieder geval wel duidelijk dat de gemeente
hierdoor zichzelf (lees: BVV, de spelers, de omwonenden en de rest van Blaricum) heeft opgezadeld met
een potentieel en mogelijk concreet milieu- en gezondheidsprobleem.
Ik dien een motie in opdat de raad dat unaniem het college duidelijk maakt.’




Wexxs: vanochtend hield dorpsgenoot Han Peekel – op zijn 70e verjaardag – zo’n twintig jaar na de vorige zijn nieuwe cd Jij droeg mijn naam ten doop. De zestien nummers vormen een hommage aan zijn in 2016 overleden vrouw Theya. Medewerking is verleend door onder anderen Tineke Schouten en Jeroen van der Boom. Vriend sinds lang Rik Felderhof schreef voor het bijgaande boekje met songteksten en biografie een voorwoord.



