OBB-parkeerterreur: boa’s doen niets – gaat de gemeente het leger inzetten? (Plus update)

Ophaalgrootvader Jan Heybroek (codenaam Oog op OBB) laat zojuist weten:
‘BOA’s spraken eerst vanuit hun eigen auto een paar stoute automobilisten aan. Gingen toen een rondje lopen. Lieten ergens hun visitekaartje achter. Negeerden volledig de geparkeerde auto’s bij het stopverbod (ondanks dat ik ze daarop attendeerde). Geen bonnen. Dus niemand trok zich er wat van aan.’

Inmiddels is ook duidelijk dat de schooldirectie het verkeersgedrag van ouders direct bij de school NIET zijn/haar verantwoordelijkheid vindt. Dit staat haaks op organisaties die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid van toepassing achten tot ver voorbij de poort, de receptie en de bedrijfsparkeerplaats. Het is niet erg waarschijnlijk dat er van de zijde van de OBB-leiding een oplossing is te verwachten.

Geruchten gaan dat de gemeente – kennelijk ten einde raad – het leger gaat inzetten. De eerste verkenner is gesignaleerd. Wordt vervolgd.

 

••• O ja, en de hartelijke groeten, eh … waarschuwing van minister van Justitie Fred Grapperhaus:

Maar hier worden alle handhavingsogen stijf dichtgeknepen – en gehouden.
(Huiskamer- en naaikransjesvraag: wat  betekent dat bord bij de rode pijl?)

• En ben je na je rij-examen (van zo lang geleden) een beetje vergeten wat parkeren is? Oog helpt:

• Zie je trouwens dat die blauwe auto voor de inrit/uitrit van de parkeergarage staat? Wat vind je daarvan?

R.I.P. Jaap Ruijter

Jaap Ruijter(69) diende 40 jaar bij Brandweer Blaricum,
de laatste jaren voor zijn ‘laatste uitruk’ in 2010 als Commandant en Officier van Dienst.

Boekenweek! Ook bij de Blaricumsche Boekhandel …

… krijgt u bij een aankoop van € 15 of meer het Boekenweekgeschenk (links) gratis.
Tevens verkrijgbaar voor € 3,75 het Boekenweekessay.

Gedicht: Giraffennek

Zij kan het zich niet meer voor de geest halen

die suizende weg van zachte aanraking

tot ver en lang voorbij de eerste siddering

de woorden die hun lust steeds geiler gretiger

verbogen en de spieren die het heftige vertalen

van bijtende monden krabbende nagels maakten

tot de aaneengeregen orgasmes en het zuchten

dat zich verzwaarde en lostrok tot gegrom

en geklauw, geschok en dat ze dan alles lieten

uiteenspatten, de rug gekromd in een schreeuw

die kwam van diep en ver en eeuwig duurde …

 

… ze kan hem zich niet herinneren

als hij vanachter het dampende theeglas haar

met de lepel in zijn ongeschoren rimpelwang

vragend aankijkt, het moedeloze in bedwang

en uit een vage glimlach zegt ‘bijna vijftig jaar’.

 

Ze weet niet wie hij is, het getal zegt haar niets

hij heeft droeve ogen – ze voelt zich niet bang.

Lang, zegt ze tegen de lucht, een lach maakt zich los

en hij knikt, lacht terug: ‘Ja, lang, erg lang.’

Dan begint ze te stralen. Zomaar opeens weet ze het,

het antwoord op de vraag dat ze in de dierengroep

vanochtend ook van zichzelf niet heeft gehoord.

 

Giraffennek – hij schudt even zijn hoofd als zij

gesteund door een verzorgster zijn leven uit schuifelt.

Om wat, denkt hij als de buitendeur open kreunt

verdomme, verdriet om wat heb ik zo lang meegedragen?