Categorie: mensen

Nico

‘Toen ik 19 was, ben ik gaan werken bij Garage van Mill, aan de Torenlaan. Echt zo’n dorpsgarage, waar alles kon, iedereen elkaar kende, altijd wel wat was te kletsen. Net zoals de Vossen-garage. Van Mill was een goeie baas. In 1989 is de boel gestopt, er moest worden gesaneerd en daar had Van Mill eigenlijk geen zin meer in. Maar ja, stoppen betekende einde baan daar. Sinds die tijd zit ik in het groen. Ben nou 72. Nog steeds actief, hoor. Mar d’r zijn ‘r wel al veel dood, uit vroeger.’

Garage van Mill in 1971. Nu Wexxs en Blushing.

Miranda 40

Ouder en toch jong – dat overkomt vandaag Miranda, medewerkster bij Moderno, de kapsalon van dorpsgenote Annemiek Limburg in Eemnes. Grote blij natuurlijk.

‘Ik loop een stukje met je mee’

Soms kantelt het leven. Plotseling en ongevraagd.
Je lijf verandert. Je ritme. Je vertrouwen.
Wat ooit vanzelf ging, kost ineens moeite.
Wat eerst vanzelf sprak, voelt ineens ingewikkeld.
Je probeert door te gaan – maar onderweg raak je jezelf kwijt.

Ik weet hoe dat is. Niet alleen van dichtbij, maar van binnenuit.
Hoe belangrijk het dan is dat er iemand naast je staat.
Niet om het op te lossen – maar om je echt te zien. Te horen. Mee te kijken.

Ik begeleid mensen die ziek zijn, of uitgeput door stress – om welke reden dan ook.
Mensen die zoeken naar houvast. Naar ruimte. Naar zichzelf, in wat hen overkomt.
Ik loop een stukje met je mee. Als professionele medische coach. Als mens.

Ik werk ook met artsen, zorgprofessionals, leidinggevenden en bestuurders die veel dragen –
en zelden stilstaan bij wat het leven van hén vraagt.

Wat ik bied is geen standaardtraject. Wel: aandacht. Stilte. Vertrouwen. Vakmanschap.

En ruimte. Voor lichtheid. Voor adem.
Voor wat het leven, ondanks alles, nog wél is.

Misschien ook iets voor jou. Of voor iemand die je dierbaar is.

Herken je jezelf hierin, of iemand in je omgeving?
Je bent welkom. Stuur mij Caroline van Leuven  gerust een bericht. HIER.

Meedenken

De Bergweg wordt – zoals bekend – voorzien van nieuwe riool en nieuw wegdek. Dus de boel moet open. Aanwonende Nico de Graaf (wordt deze week 89) heeft zijn groente- en bloementuin (zijn hobby en lust en z’n leven) aan de andere kant. Onbereikbaar. Dat kon natuurlijk niet, dat zou Nico ‘niet overleven’. De firma Knipscheer blijkt niet alleen de weg netjes te kunnen renoveren, maar ook te kunnen meedenken. Er is voor Nico een tijdelijke ‘brug’ gemaakt, zodat hij ongehinderd z’n dagelijks werkzaamheden op zijn tuin kan doen. Kleine moeite, groots gebaar.

Officier Froger

Vanzelfsprekend had Oog deze gebeurtenis willen vastleggen. Het management van Froger was echter vanwege het weekend niet bereikbaar en de gemeente heeft niet de voorziening om voor de locale pers voor accreditaties te zorgen bij ‘Blaricumse’ gebeurtenissen buiten de gemeentegrenzen …

Topper komt naar BMF

Kaarten: HIER.

’n Mens waar het dorp trots op mag zijn

Ria van Everdingen werd deze week 90, heeft al jaren partiële dementie, maar is still going very strong.
Elke dag wandelen, oefeningen, lezen, bereid te leren, empatisch, ongekunsteld kunstmens. Zelfstandig en dankbaar voor de hulp die ze krijgt.

Jaco

Jaco Kirchjunger (54) is presentatietrainer en personal trainer, werkzaam in de mediawereld en ook daarbuiten. ’n Beetje verslaafd aan ‘het werken met mensen’. Onlangs werd hij locatie-eigenaar van de vestiging van Dock Blue in Huizen (vlak naast de Krachtcentrale, Havenstraat 76Q).

Dock Blue – wat is dat?
‘Geen sportschool. Wel een factiliteit die kan worden gehuurd door personal trainers, die daar dan met hun klanten gebruik van maken. Tegen personal trainers zeggen wij: ‘Jij traint, wij doen de rest.’

En die rest is?
‘Wij zorgen voor het pand, de apparaten, voorzieningen zoals een natte cel, kleedkamers met lockers, koffiebar, AED, parkeerplaatsen. De pt krijgt een pasje, kan reserveren en kan de locatie vervolgens gebruiken alsof het zijn eigen unit is. Geen personeel, geen gedoe. Wij ontlasten de personal trainers door voor al die bijkomende rompslomp te zorgen, zodat hij/zij alle energie en aandacht kan geven aan zijn/haar klanten. Komt nog bij dat we personal trainers kunnen ondersteunen bij hun eigen marketing, hun zichtbaarheid een boost geven via social media, chat agency en onze eigen ervaring en know how.’

Zijn er veel personal trainers; waar zitten die nu?
‘Die markt is de afgelopen jaren geëxplodeerd. Het is een vrij beroep, vooralsnog geen diploma’s of certicaten vereist, dus het zijn er momenteel echt heel veel. Die deels bezig zijn op zolderkamers, parkeerterreinen en in leegstaande gebouwen. De vraag naar professionele ruimte met dito voorzieningen is mega. Dit is de vierde vestiging van Dock Blue, dat zullen er zeker meer gaan worden.’

Wat betaalt een personal trainer voor het gebruik?
‘Als het een enkel uur is, 19 euro. De meesten werken echter met abonnementen en dan kan het uitkomen op nog geen 10 euro per uur. 
Wanneer gaat het van start?
‘Zoals het er nu naar uitziet 18 juni. Natuurlijk kan men alvast kijken op de Dock Blue-site en ook reserveringen maken: hier.’

///

Soof

Vertel.
‘Ik ga op 3 juni open. Geen groot feest, maar de eerste week een glaasje voor wie komt.’
Wat ga je verkopen?
‘Mode, maar ook cadeautjes voor jong en oud, man en vrouw. Laagdrempelig, met ’n eigen karakter en stijl.’
Openingstijden?
‘Dinsdag tot en met zaterdag van 10 tot 4; woensdagmiddag tot half een.’
Zin in?
‘Onwijs veel! Het wordt superleuk, ook met de andere winkels hier op ’t Blaricumse Paadje. Heel veel zin in.’
Dorpsstraat 6a, Blaricum.

Tuinhuwelijk …

… van Anne-Claire Bos en Guido Gerritsen, in de tuin van de familie Eggenkamp.

Van ver

Dorpsgenote Vivi Christin heeft haar moeder op bezoek: oma Adi van Bali. Die had bij zich een zelfgemaakte Kabaya (bloes, traditioneel kledingstuk) en een Songket (rok, traditioneel, brokaattechniek). De kleindochters zijn ‘in de leer’.

Ook (waar de vrijheid werd afgebroken)

Zwaluwenweg 28: vanmiddag zijn voor dit adres twee Stolpersteine onthuld. 

Baruch Lopes de Leão Laguna werd geboren in Amsterdam op 16 februari 1864 uit het huwelijk van Salom Lopes de Leão Laguna en naaister Sara Marcus Kroese. Vanaf zijn tiende zit hij in het Portugees Israëlitisch jongens Weeshuis Aby Jetomim ( vader der wezen) aan de Jodenbreestraat 89 in Amsterdam dat hem vanwege zijn tekentalent naar het Quellinus stuurt, een befaamde Amsterdamse kunstnijverheidsschool. Hij kan dan decoratieschilder worden. Zijn ambities liggen daar echter niet en na een paar jaar stapt hij over naar de Rijksacademie van Beeldende Kunsten. Hij wordt kunstschilder. Op 17 maart 1898 trouwt Baruch in Amsterdam met Rose Asscher (Londen 31-5-1872), voorechtelijke dochter van Sophie Moses uit Den Haag en commissionair in diamanten Martinus Asscher uit Amsterdam. Uit het huwelijk van Rose en Baruch wordt in 1899 hun zoon Lodewijk geboren. Rond die tijd verhuist het gezinnetje naar het Gooi. In 1902 wordt in Laren hun tweede zoon geboren Martinus. 

Zij kopen in 1931 voor 8000 gulden van de weduwe Blok-Dijkstra de door de aannemer/timmerman Wieger Kokje gebouwde villa “ Denny Hole” op Zwaluwenweg 26 (nu 28) in Blaricum waar ze de Larense architect H.C. Elzinga een atelier laten bijbouwen. In 1937 verongelukt hun zoon Martijn (motorongeluk). In 1943 worden ze gedwongen hun huis te verkopen aan het NSB gezin Hoekstra. Ze duiken onder en moeten meerdere keren een nieuw onderkomen vinden. Baruchs laatste adres was Pension de Hoeve, Hein Keverweg 1 in Laren. Daar was het hem te druk en hij vertrok weer. Net op tijd want op de laatste dag van die maand wordt daar een inval gedaan. Maar na negen dagen wordt ook hij verraden en aangehouden. Via Kamp Vught werd hij naar Auschwitz gedeporteerd en op 19 november 1943 vermoord.  Rose Lopes de Leão Laguna -Asscher weet nog een korte tijd uit de handen van de nazi’s te blijven. Uiteindelijk werd ook zij op 18 januari 1944 opgepakt en overgebracht naar Amsterdam. Drie weken later, op 11 februari 1944 werd Rose ook in Auschwitz vermoord. Hun zoon Lodewijk (violist) overleefde de oorlog.

Baruch zijn harmonische kleurgebruik en evenwichtige posities trokken ieders aandacht. Zijn werk was enorm populair, maar Baruch had geen behoefte aan bekendheid. Hij exposeerde weinig, mede omdat zijn werk meestal direct werd verkocht. In 1916 kreeg hij voor een van zijn portretten een gouden medaille, uitgereikt door koningin Wilhelmina en in 1921 wederom, dit keer voor een portret van “een jonge violist”. Baruch heeft een groot oeuvre nagelaten. Veruit het meeste werk is in privé-bezit. Maar er hangt werk in het Joods Museum in Amsterdam en in het Singer te Laren.    

Bron: Ron van den Berg:”1942: Blaricum, haar joodse inwoners en hoe het hen verging.”