Auteur: Oog op Blaricum

Gedicht

Van de bomen behangen nog
met wilde dromen uit de zomer
met kleine schreeuwen over
voorbije tijden en de herfst
die het raggelzwarte van de
nieuwe dood te somber vindt;

die bomen die onze gedachten
ademen maar niet begrijpen
– en wijzelf die, als we kijken
denken dat we alles weten
waarom zo’n kroon verschiet
maar niet weten wat sterven is;

die bomen komen sterk weerom
groen dan, fris en soepel jong
met een allengs verzwarende
schaduwstem waarin uw angst
om verloren zinnen rondwaart
als blad dat onherroepelijk valt.

..546, 39547, 39548, 39…

BOV-baas Djelko van Es wellicht bezig de lampjes van de feestverlichting te tellen – het worden er zo’n 41.000.

Een veer in het Oog-kont

Bij deze wil ik je oprecht complimenteren met je geweldige website Oog op Blaricum.

Als geboren en getogen Blaricummer ben ik, door omstandigheden, op jeugdige leeftijd vertrokken uit Blaricum, maar heb tot oktober 2002, toen mijn moeder overleed, altijd zeer frequent mijn geboorteplaats bezocht. Daarna werd dat incidenteel.

Enkele jaren gelden ontdekte ik door een toevalligheid je site en sindsdien ben ik een fanatieke dagelijkse bezoeker, zelfs nu ik in het buitenland woonachtig ben.

Behalve een begenadigd fotograaf ben je ook een uitstekend en volhardend onderzoeksjournalist. Chapeau voor de wijze waarop je feiten boven water krijgt en deze op treffende wijze weet te publiceren.

Je bent echt de luis in de pels van het gemeentebestuur, dat moge duidelijk zijn.

Hoewel er ook wel wat negatieve geluiden vanuit bewonerszijde te lezen zijn, moet ik eerlijk bekennen, dat ik telkens weer geniet van de wijze, waarop je je verwoordt. Geweldig. Je bent echt een taalkunstenaar.

Ik hoop nog lang van je foto´s en publicaties te mogen genieten en wens je heel veel succes bij de voortgang van je gewaardeerde werkzaamheden.

 

Met vriendelijke groet,

Edward Bakker

Ze komen weer! – Nu bestellen BijJelle

Ja, de ongetwijfeld meest geliefde Blaricumse ‘kerstbal’ is weer onderweg!
Samen met een Blaricumse kerstkrans-bal en een Blaricumse kerstman-in-stoel-bal.
De oplagen zullen 36 zijn, misschien 72. Prijs € 25,-, levering eind november.

U kunt ze nu reeds bestellen BijJelle – even naar de winkel Dorpsstraat 3 gaan. Daar hangen ook foto’s.

Gedicht – ook voor Appeltaart-Jacques (vandaag 59)

Iedereen predikt verbindingen, verbonden zijn

de kermispastoor, de museumdirecteur, de ster,

de goeroe, de makelaar, de Passion en het boek.

 

De mens slurpt hun preken met grote gulzigheid

door het wegvallen van het geloof, de grote verhalen,

de zuilen, het vertrouwen in wat dan ook, de hoop.

 

Niet verbonden zijn – niet verbonden wíllen zijn

is ongezellig, trieste eenzaamheid, een tekort,

of zelfs niet oké, de dreiging van een lone wolf.

 

Verbindingen – ze trekken de mens meer en meer

naar de oververbinding: social media, netwerken,

misleiding, stille dwang en vileine onderdrukking.

 

Verbindingen – in feite zijn het verplichtingen, of

geniepige dictaten die handen en gedachten binden,

de middelmaat maken, het unieke graag kleineren.

 

Erger nog: verbindingen hollen tere geesten uit,

laten meningen verdampen, maken mensen voos;

leiden tot hedonisme, consumentisme, massificatie.

 

Verbindingen zijn geen verrijkers maar verslavers;

terwijl zelfstandigheid en ongebondenheid zo lang

de mens bestaat basis zijn voor kracht en samengaan.

 

In alle tijden leeft de onverbondene rijk aan liefde,

wijsheid, mededogen; bescheiden met een kennen

en respecteren van de wereld – een geest in vrijheid.

Beetje leedvermaak … – maar vooral ‘toekomst-gretigheid’

Provinciaal Gedeputeerde Jack van der Hoek (o.a. gemeentelijke fusies):

Wat als niets anders is te beschouwen dan een brevet van onvermogen voor de zittende bestuurlijke hap.

En dan de teleurstelling van het College van B&W, meteen een Wob-verzoek vanuit Laren, een boze motie van Larens Behoud met de eis het Provincie-besluit terug te draaien, een huilie-huilie-column op de site van Hart voor Blaricum, de roep dat het Provinciebesluit ondemocratisch is, dat de bevolking anders zou willen, dat Laren dood is, dat in Blaricum het einde is aangekomen – …

… dan komen opeens (…) al die ervaringen met het lokale openbaar bestuur weer bovendrijven. De arrogantie, de oneerlijkheid, het gebrek aan democratie, het machtsmisbruik, de ruil van kroonjuwelen tegen angst, het kiezersbedrog in den brede, het zich niet houden aan wet- en regelgeving, de eigen afspraken en besluiten niet nakomen, het gebrek aan kwaliteit en transparantie, het vunzige gebruik van de politiek-bestuurlijke desinteresse bij de inwoners, de vlerkerigheid, de beschamende overjarigheid, dat pluche-geplak, enzovoort, enzovoort …

… dan is er – oh, hoe onboeddhistisch – toch even wat leedvermaak, toch wat ‘boontje komt om zijn loontje’, toch even de constatering en de glimlach van ‘zo, nu weten jullie zelf ook hoe hét voelt’, …

… om vervolgens krachtig, gretig en blij door te schakelen naar de toekomstblik, naar de mogelijkheden om de gemeente nu echt in evenwicht te brengen – met die inspirerende, vitaliserende, fascinerende en talenten en opportunities benuttende mix van hedendaags-visionair bestuur en het behoud van de locale cultuur en identiteit, de mix van de sterke bestuurders op hoofdlijnen, gevoed door wijk- en buurtraden, projectmatige initiatieven en denktanks van inwoners, meer sociale cohesie, meer wederkerigheid, minder ‘ik’ en meer ‘wij’.

Het wordt voor iedereen nog leuker c.q. nu echt leuk om hier te (komen/blijven) wonen en leven en werken.

En die stip op de horizon – uiteindelijk één Gooi-gemeente? Doe maar meteen. Hoe eerder we (…) bestuurlijk gelijkwaardig zijn aan Groot-Amsterdam, de Flevopolder, het Utrechtse – des te beter het zal zijn.