‘Ik moet nog even naar Huizen, haha!’
Lucas Beentjes (22) is sinds mei 2024 medewerker bij Bij Jelle. Hij woont in Heemskerk en is afkomstig uit de bloemengroothandel.
Hoe ben je bij Jelle gekomen en wat doe je daar?
‘We zijn elkaar bij een bloemeninkoop tegengekomen. Op de een of andere manier was er direct wel een klik. Ik heb hier op zijn uitnodiging een dagje meegelopen – en van het een is het ander gekomen. Nu doe ik een deel van de inkoop, sta in de winkel en werk natuurlijk mee aan de vele projecten die Bij Jelle realiseert. En de laatste tijd ben ik druk bezig geweest met de website nieuw leven in te blazen.’
Wat moet men zich daarbij voorstellen?
‘De website heeft een compleet nieuwe uitvoering gekregen, ook een ander doel. Het is nu een soort tuin of park waarin men kan dwalen, kennis kan maken met onze mooie projecten, inspiratie opdoen voor wat men zelf zou willen – het is echt een medium geworden waarop de bezoeker contact kan maken met bloemen en met de creativiteit van Bij Jelle. Plus dat er nu de mogelijk is online te bestellen: zeg maar vanaf de bank of zittend aan de keukentafel kan men mooie boeketten in huis krijgen.’ [Website Bij Jelle: HIER.]
Hoe zie jij de toekomst van de lokale winkelstraat?
‘De kleine zelfstandige heeft het moeilijk, of staat in ieder geval onder druk. Toch een beetje uitstervend ras. Ik ben ervoor dat de winkeliers elkaar steunen en dat ook de consument ziet dat een levendige winkelstraat belangrijk is voor een echt dorp. Dus wat kleinschalige business erbij zou goed zijn.’
En je eigen toekomst?
‘Nou, ik zie mijzelf hier bij Jelle wel de komende jaren bezig zijn: veel leren, veel mooie dingen maken, veel tevreden klanten en vooral ook veel plezier. Bloemen zijn mooie dingen, daar word je vanzelf al blij van. Als je klanten dat dan ook zijn of worden, dan is ’t helemaal oké!’
///
‘Uit Bussum.’
Zo hé …
‘Hij is elektrisch … Gewoon, lekker een toertje maken.’
En nu – met zoonlief wat wandelen?
‘Haha, ja, nee, naar de slager hoeven we niet. Wel naar De Hoop!’
Jan Rinzema (65) is dominee. Hij was dat tot 2014 in Blaricum en is dat nu (tot september 2025) voor de Protestantse Gemeente Aruba. Mede door het voorzitterschap van het Activiteitenfonds Blaricum is hij ‘over de oceaan heen’ intensief met Blaricum verbonden.
Wat is het mooie van jouw leven op Aruba?
‘In een andere omgeving kun je jezelf opnieuw ontdekken. Er wordt op een andere manier een appèl op je gedaan en dan blijk je onvermoede eigenschappen en kwaliteiten te hebben. Maar ook dat je moet leren. De mensen op Aruba zijn veel gevoelsmatiger dan in Nederland, dat heeft ook effect op mijn eigen gevoel. In Nederland is het nogal ethisch/intellectueel, op Aruba meer ethisch/spiritueel.’
Mis je Blaricum?
‘Vooral als je weg bent, op een afstand zit, dan zie je ’t scherper hoe het hier eigenlijk prima voor elkaar is. Het is een gezellige gemeenschap, goed georganiseerd, hecht. Er bestaat veel ondernemerszin, er is energie. En dan zie je ook wel het verschil: hier en in feite in heel Nederland is men toch wel erg deal-oriented, er is altijd een agenda, er moet altijd iets worden gedaan, iets worden neergezet, overeengekomen. Met die houding kom je op Aruba niet ver. ‘Ik kom jullie wat leren’ … dat levert alleen maar dichte deuren op. Interesse in de mensen echter, dat wordt zeer gewaardeerd. Dus missen: ja, maar ik weet inmiddels wel dat het leven ook heel anders kan worden geleefd. En bepaald niet slechter.’
Wat heeft God voor jou nog in petto?
‘Verrassingen die ik vol vertrouwen en nieuwsgierigheid tegemoet zie. Natuurlijk hoop ik dat het allemaal gezond en goed blijft gaan, maar ook als het tegen gaat zitten, zal ik het ‘mindere’ leven zien als een uitdaging, als iets moois. ‘Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heren hand’ is een fijne tekst. En waarmee ik ook regelmatig steun en bemoediging geef, is ‘Verklaar jezelf nooit onmachtig.’
///
Britt Drent (35) van Bellevue denkt dat ze met restaurant en hotel de juiste koers te pakken heeft.
Ofwel, het gaat hier goed?
‘Absoluut. Bellevue is een superleuk dorpsrestaurant, met een fantastisch team en keuken en veel vaste gasten. Ten opzichte van de bruine café’s, Chapeau en The Red Sun hebben wij een benadering die ook onderscheidend is. Dus elke dag druk en gezellig, veel waardering voor de kaart en er is heel veel mogelijk: grote groepen (en als ze willen in K10, ons aparte zaaltje voor feesten en partijen), maar ook gasten alleen – die hebben we elke dag wel.’
Never change a winning team – dus?
‘Precies, dus grote veranderingen staan niet op de agenda. Wel natuurlijk een nieuwe voorjaarskaart. En voor Pasen krijgen we nieuwe terrasstoelen. Alle negen hotelkamers hebben inmiddels airco – waar mogelijk voeren we verbeteringen door. Op zondag de lunch bijvoorbeeld, die past mooi bij de matinee van Het Theater – buren waar we overigens heel blij mee zijn.’
Geen grote veranderingen – maar wat betreft jouzelf?
‘Haha, ja ik ben in verwachting. Uitgerekend vlak na Koningsdag. Ik zal natuurlijk wel een paar weken met zwangerschapsverlof gaan, maar op de langere termijn zal ik er gewoon zijn. Samen met het team dat uiteraard goed in staat is om het de gasten naar de zin te maken.’
///
… uit Amsterdam. Met de bus. En zoeken nu een horecagelegenheid, voor een kopje koffie.’
Yvonne en Denise Verburg bezig hun interview met schrijver Peter van Rietschoten voor te bereiden.
NH Gooi vindt u op FM 90.2. Het interview hoort u hier ⇩
Het boek is verkrijgbaar bij de auteur – stuur even een mail voor een afspraak. Het kost €20,-.
Op zaterdag 4 maart tussen 12 en 14 uur is de auteur te vinden in de Dorpsstraat – spreek aan en koop!
… waar zijn wij mee bezig?
‘Met het tuinhek onderhouden. Is gemaakt van staal van koeienroosters. Roest dus niet, d’r moet wel zo nu en dan een nieuw verfje op. Dus schuren, krabben, hogedrukspuit erlangs, en dan schilderen. Ja, de punten worden weer goud. Alles moet klaar zijn voordat de regen komt.’
Normaal beeld in de Dorpsstraat.
Dorpsgenoot Patrick spreekt de Syndroom van Even-lijder aan.
Schuldbewust sluit deze de corrigerende, vaccinloze conversatie af met:
‘Normaal neem ik de fiets.’
Normaal is een relatief begrip – dat wordt aldus bevestigd.
Maar hoop doet leven.
En de weg naar huis is beklinkerd met goede voornemens – dat is normaal.
Alfa Romeo 1750 GTV, uit 1968. En verder: ‘Acht jaar in bezit. Wel ‘het nodige’ aan moeten (laten) doen. Het begint met een roestplekje, en dan ook de voortrein, motor gereviseerd, en zo heel veel meer. Het leuke is ook dat je van heel veel dingen gaat leren hoe ze werken. Die ouderwetse techniek, hè – daar zie je veel meer van dan van die hedendaagse elektronica. En nou gaan we naar de poetser.’
‘Haha, we komen helemaal uit het zuiden. Hebben hier een schilderij afgeleverd. En nu lunchen, met een lekker broodje van Blushing. Ja, jammer dat de terrassen dicht zijn, maar zo is het ook lekker, hoor!’
Oog op Blaricum 