Dat de wereld vergaat, is een droom. Het is precies half acht (gemiddeld genomen wat vroegjes dus) en de noodkappers hebben zojuist hun razendgierende kettingzagen gestart. Gauw het bed uit, modieuze ochtendjas aan, de slaapsokken krijgen ze er gratis bij. Niet geheel wakker, het mondwater door de okseltjes laten klotsen, mandarijn achter de kiezen en dan met camera de straat op.
Het werk wordt fluks en vlijtig aangepakt. Veel mannen, veel apparaten, allerlei nuttige en nutteloos draaiende motoren en een deel van de boom is reeds horizontaal. Het binnenwerk ziet er inderdaad ziek uit. Tijdens een momentje van tussentijds opruimen maar even gevraagd of dit inderdaad een werkdag gaat duren. ‘Ha!’ antwoordt de opperkettingzager, ‘binnen een half uurtje zijn we weg.’ En inderdaad, om 08.10 uur is de straat weer leeg en doodstil, de iep is ‘m gepiept, een paar duiven inspecteren koerend de aanpalende boom en de buurt heeft er een origineel en toch ook natuurlijk bijzettafeltje bij.