‘Ik loop een stukje met je mee’

Soms kantelt het leven. Plotseling en ongevraagd.
Je lijf verandert. Je ritme. Je vertrouwen.
Wat ooit vanzelf ging, kost ineens moeite.
Wat eerst vanzelf sprak, voelt ineens ingewikkeld.
Je probeert door te gaan – maar onderweg raak je jezelf kwijt.

Ik weet hoe dat is. Niet alleen van dichtbij, maar van binnenuit.
Hoe belangrijk het dan is dat er iemand naast je staat.
Niet om het op te lossen – maar om je echt te zien. Te horen. Mee te kijken.

Ik begeleid mensen die ziek zijn, of uitgeput door stress – om welke reden dan ook.
Mensen die zoeken naar houvast. Naar ruimte. Naar zichzelf, in wat hen overkomt.
Ik loop een stukje met je mee. Als professionele medische coach. Als mens.

Ik werk ook met artsen, zorgprofessionals, leidinggevenden en bestuurders die veel dragen –
en zelden stilstaan bij wat het leven van hén vraagt.

Wat ik bied is geen standaardtraject. Wel: aandacht. Stilte. Vertrouwen. Vakmanschap.

En ruimte. Voor lichtheid. Voor adem.
Voor wat het leven, ondanks alles, nog wél is.

Misschien ook iets voor jou. Of voor iemand die je dierbaar is.

Herken je jezelf hierin, of iemand in je omgeving?
Je bent welkom. Stuur mij Caroline van Leuven  gerust een bericht. HIER.

Blaricumse boeken

  • De Poppendokter: Gooise thriller, bezig aan z’n tweede druk
  • Een hoofd vol zeepbellen: liefdevol boek in behoedzaam rijm, ter nagedachtenis – van opbrengst 3 euro naar Make-A-Wish.
  • Hm … word ik toch ouder?: 500 vrolijke maar ook scherpe beschouwingen over ‘ouder worden’ – mits geen discriminatie valt het mee …

Alle te verkrijgen bij de Blaricumsche Boekhandel.

Meedenken

De Bergweg wordt – zoals bekend – voorzien van nieuwe riool en nieuw wegdek. Dus de boel moet open. Aanwonende Nico de Graaf (wordt deze week 89) heeft zijn groente- en bloementuin (zijn hobby en lust en z’n leven) aan de andere kant. Onbereikbaar. Dat kon natuurlijk niet, dat zou Nico ‘niet overleven’. De firma Knipscheer blijkt niet alleen de weg netjes te kunnen renoveren, maar ook te kunnen meedenken. Er is voor Nico een tijdelijke ‘brug’ gemaakt, zodat hij ongehinderd z’n dagelijks werkzaamheden op zijn tuin kan doen. Kleine moeite, groots gebaar.

Voor het publieke debat

Nee …, van Verkeersvisies hebben we ook al geen verstand, net zo min als van het verzesbaniseren van de A27 of het autoluw maken van het centrum van dorpswijken. Maar we hebben wel oog … voor publicaties die mogelijk kunnen bijdragen aan het publieke debat. En voor mogelijke conclusies.
Bijvoorbeeld bovenstaande post van Instagram. In combinatie met een recent inventariserend op en neertje over de straat in kwestie, de hoofdstedelijke Haarlemmerdijk. Wat we op de foto’s zien is dat de auto’s uit het straatbeeld zijn verdwenen. Niet autoluw dus, maar helemaal geen auto’s meer. Voorts dat aan de rechterkant de stoep flink is verbreed (dus een grote gedeelte van de openbare ruimte is nu bestemd voor voetgangers). Voorts dat er tientallen zgn. nietjes zijn geplaatst, zodat er daarmee veel meer mogelijkheden zijn om fietsen te stallen (en te gebruiken!).

De wandeling leverde op dat de dijk niet is overgenomen door horeca, smartshops, tattoostudio’s, vage telefoonwinkels, videoverhuur. Men vindt er slagers, bakkers, groenteboeren, kaaswinkeltjes, kruideniers en zelfs een zgn. stadssupermarkt van circa 700 m2. Kortom, winkellevendigheid, – diversiteit en – economie ten top, plus de totale leefbaarheid (milieu, veiligheid, sfeer, welzijn) op een aanzienlijk hoger niveau dan vroeger.

Je zou het bijna niet durven zeggen, maar …

… het kan dus wel.

Dit stond onder de post:

En dit is het straatbeeld in 1947, van de voorliggende Haarlemmerstraat: