‘Vandaag op een rondje door het Dorp liep ik langs het bankje bij de groenteboer aan de Torenlaan. Met daarop een tas gevuld met snackrestanten, ernaast een afgekloven broodje en een bakje met nog wat friet. Ik heb ’t maar in de prullenbak aan de andere kant van de straat gedeponeerd …’
Foto/tekst: OogArmy S.W.
Je moet er zijn om het te kunnen zien …
En dan zie je de logica van wat het centrum van het Dorp echt nodig heeft, en ook echt is.
Weg met die parkeerplaatsen, rechts ruimte voor een fietspad (twee richtingen) en verbreding van de stoep, in het midden een promenade omzoomd door de reeds aanwezige bomen, links ruimte voor ontspanning, zitjes en cultuur. Iemand tegen?
Zondagochtend, 10:15 uur – het cadeautje van ‘er zijn en zien’.
In het kader van de Week tegen Eenzaamheid organiseerden Versa Welzijn en Blaercom tussen 4 en 8 uur voor circa 40 belangstellingen een Ontmoetingsdag – met snacks, diner, muziek en gezelligheid.
Zoals bekend stonden de gemeente en BVV31 onlangs bij de RvS tegenover elkaar vanwege de vraag wie de knip moet trekken voor een waarschijnlijke bodemsanering ten gevolge van het gebruik van rubbergranulaat (kunstgras op basis van 40.000 vermalen autobanden).
Eveneens bekend is dat Oog al in 2018 vervuiling signaleerde. Daar is toen niets aan gedaan.
••• >>> Interessant is een vergelijkbare c.q. leerzame kwestie tussen de gemeente Katwijk en twee voetbalclubs aldaar. NRC schreef daar op 17 september jl. onder meer over:
Drie maanden later oordeelt de Afdeling Bestuursrechtspraak dat Katwijk een te beperkt onderzoek deed. De gemeente heeft een ‘repressieve zorgplicht’ en mag zich niet beperken tot preventieve maatregelen of een onderzoek alleen naar zink. In dit geval bestond „gerede kans op verontreiniging of aantasting van de bodem”. Katwijk moet de stichting zo’n 2.000 euro proceskosten vergoeden en het onderzoek opnieuw doen, met strengere criteria.
••• >>> Nog interessanter is het bericht gisteren op nu.nl:
Microplastics baren steeds meer zorgen. Ze worden niet afgebroken in de natuur en hopen zich hoger in de voedselketen op, om uiteindelijk ook in ons voedsel te belanden. Mensen kunnen zo giftige stoffen binnenkrijgen.
De grootste boosdoener is het kunstgrasveld, constateert de commissie. Over de rubberkorrels die zo’n veld soepeler en zachter moeten maken, gemaakt van bijvoorbeeld gemalen autoband, sloegen bodemdeskundigen en bezorgde voetbalouders de afgelopen jaren al meermaals alarm.
Het dagelijks bestuur van de EU heeft nu besloten het zogeheten rubbergranulaat over acht jaar niet langer toe te staan. Eigenaars krijgen zo de tijd om alternatieven te vinden.
Misschien kan het rubbergranulaat in de lokale voetbalvelden wat hoger op de gemeentelijke agenda komen dan een paar discutabele camperplekken bij het Stichtse strandje?
///
… ook bij de Dag van het Werkpaard – vanaf 12 uur … en ook met veel lol … >>>
… rechts is niet een Blushing-replica.
Einde van de middag borrel enz.
KNRM Blaricum nam vanmiddag de nieuwe reddingsboot Pieter Houbolt in ontvangst, vernoemd naar de schenker. Vriendin Olga van de schenker verrichtte de doop.
… en misschien kunnen …
… de Werkpaarden zondag een nieuw spel doen: kappen, slepen, verzagen, opstoken.
Onze Appie. Vertederend. En ook (voor zover nodig) de suggestie wekkend dat het om iets kleins gaat, knus. En van iedereen is, want van ons. Het gaat dan wel om de grootste winkel in het Dorp (die nog wat groterder kan worden), maar toch. Je voelt al direct het ‘bij elkaar horen’, de verbindingen, het ‘iets anders bestaat er eigenlijk niet’. Onze Appie.
Zoals de hond van de buuf van tante Sjaan die William King heet, maar eigenlijk door bijna iedereen Poepie wordt genoemd en iedereen die dat wil mag ‘m aaien. Zo lief … ’t Is echter wel een Ierse Wolfshond van 87 kilo die alleen in z’n eten bijt. Maar toch. Baasjes uit de buurt gaan met hún hondjes liever even een ander blokje om, maar toch … Onze Poepie. Onze Appie. Lieve wereld.
Maar iets klopt er niet aan dat ‘Onze Appie’.
Want het hoofdkantoor van Albert Heijn in Zaandam heeft de afgelopen periode bij herhaling laten weten dat de naam van de winkels – of het nu een flagstore-vestiging is van 2500 vierkante meter aan een groot plein of een pijpenla in een zijstraat (waar ze toch ook de nieuwste formule draaien) – Albert Heijn is. En dat de naam van de app (op mobiele telefoons, tablets, enz.) Appie is. Mijn Appie, ook goed. Dus enerzijds is het heel duidelijk: de winkel is Albert Heijn, de app is Appie.
En hier gaat iets mis. Er lijkt een keihard marketingprincipe overboord te zijn gezet, de Zaan in gekieperd. Namelijk: je moet natuurlijk nooit de koosnaam (of spotnaam of lekker bekkende gemaksnaam) van een onderneming of dienst promoveren tot eigennaam voor een onderdeel daarvan. Hetgeen dus wel is gebeurd. Vergelijkbaar met de officiële naam van onze hoofdstad: die is Amsterdam, in sommige kringen wordt echter de naam Mokum gebruikt. Het zou niet bijdragen aan de duidelijkheid als de gemeente Amsterdam haar app zou voorzien van de naam Mijn Mokum. Of dat zou doen bij een buurt waar wat zou moeten worden bijgebouwd. Ons Mokum voor een (controversieel) stukje IJburg erbij? Niet doen.
Verwarrend dus. Want wat wordt er nu bedoeld als de vrouw des huizes zegt: ‘Ik ga nog even naar de Appie, hoor.’? Gaat ze met de elektrobike of met de Range naar een Albert Heijn-vestiging even verderop, of gaat ze aan de keukentafel zitten met haar mobiel?
Derhalve is het alhier gebruikte ‘Onze Appie’ ook verwarrend. En dat is Appie’s Update ook.
En de ‘Appie kermisavond’ ook. En ‘team Appie’ ook. En het ‘al gauw blauw van alle Appies’ ook.
Want Appie is de app – snappie?! … Kom Poepie, we gaan verder.
PS.
Vanmiddag vindt in Utrecht het kort geding plaats over de al een beetje in gang gezette sloop. Gebleken is dat eind vorige week AH alle stukken over de gehele kwestie aan Rechtbank en advocaat van het Buurtschap heeft gestuurd … Dat wijst erop dat ter zitting zal worden gevraagd om niet alleen de sloopkwestie te behandelen, maar ook ‘de hoofdzaak’. Juridische tactiek, zeg maar. Wordt vervolgd.
///
